III SAB/Gd 171/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2026 r. sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tczewie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.

W dniu 2 marca 2024 r. A. M., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, nadała bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tczewie, zarzucając organowi nierozpoznanie jej wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 26 stycznia 2026 r. Skarżąca podkreśliła, że do czasu wniesienia skargi nie otrzymała żadnej odpowiedzi na swoje pismo, w tym ani pozytywnej, ani negatywnej. Skarżąca wskazała w tym zakresie na całkowity brak odpowiedzi na wysłany wniosek. W skardze wniesiono o zobowiązanie organu przez Sąd aby udzielił żądanej informacji publicznej, orzeczenie przez Sąd, że bezczynność organu miała charakter rażący, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Ponieważ nieprawidłowo wniesiono skargę z pominięciem organu, skarga została przesłana przez Sąd do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tczewie, aby ustosunkował się do niej oraz przesłał akta sprawy. Odpowiedź organu na skargę wraz ze skargą i aktami sprawy wpłynęła z powrotem do Sądu w dniu 23 marca 2026 r. Organ wskazał, że wniosek A. M. opatrzony datą 26 stycznia 2026 r., wpłynął w dniu 28 stycznia 2026 r. Powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, sformułowano w tym wniosku skierowane do organu pytania ujęte w 35 punktów. Potwierdzając powyższe, Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tczewie wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że udzielił pełnej odpowiedzi na jej wniosek pismem z dnia 5 lutego 2026 r. Organ podkreślił, że okoliczność, że strona nie odebrała wysłanej do niej na wskazany przez nią adres przesyłki zwierającej odpowiedź nie oznacza, że organ był wobec wniosku bezczynny lub pozostaje bezczynny w sprawie. Przesyłka została bowiem zwrócona przez pocztę do organu (jako nadawcy) z adnotacją "nie podjęto w terminie". Kopia odpowiedzi organu z dnia 5 lutego 2026 r., udzielonej stronie, w której organ odnosi się po kolei do wszystkich 35 punktów wniosku została ujęta w aktach przedmiotowej sprawy. W aktach tych znajduje się także zwrócona do organu, dwukrotnie awizowana przesyłka zawierająca oryginał ww. odpowiedzi. Organ szczegółowo wyjaśnił, że udzielił odpowiedzi stosownie do zakresu posiadanych przez niego informacji, wynikającego z jego kompetencji i zadań jakimi się zajmuje oraz danych, które w związku z tym gromadzi. Wyjaśnił wobec tego, że nie wszystkie zapytania kierowane do niego przez stronę w ogóle dotyczyły informacji publicznej. Pełnomocnikowi strony przesłano odpis odpowiedzi na skargę w dniu 25 marca 2026 r. Strona skarżąca nie skorzystała z możliwości zapoznała się z aktami sprawy i nie sformułowała zarzutów odnoszących się do udzielonej w dniu 5 lutego 2026 r. odpowiedzi, której nie odebrano z placówki pocztowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność Jednocześnie art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej jako "u.d.i.p.") precyzuje, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a., z uwzględnieniem wyjątków przewidzianych wprost w wymienionym przepisie, dotyczących m.in. terminu na przekazanie akt i odpowiedzi na skargę. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność. Istotną dla możliwości stwierdzenia zaistnienia bezczynności kwestią jest ustalenie istnienia podstawy prawnej do podjęcia przez określony podmiot działania w zakresie zgłoszonego żądania. W rozpoznawanej sprawie - z uwagi na jej przedmiot określony żądaniem strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej - kwestie te regulują przepisy u.d.i.p. Złożenie przez indywidualnie oznaczony podmiot wniosku o udostępnienie informacji publicznej, inicjuje sprawę administracyjną, której zakończenie podlega kontroli sądu administracyjnego. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej o bezczynności możemy mówić, o ile wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do art. 13 ust. 1 i art. 14 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Przy czym podmiot, do którego został skierowany wniosek o udzielenie informacji, może dokonać następujących działań: 1) udzielić informacji publicznej; 2) udzielić w formie pisma (zawiadomienia) odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej albo organ nie jest w posiadaniu danej informacji lub obowiązuje inny tryb jej udostępniania; 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie administracyjne w drodze decyzji administracyjnej. W przedmiotowej sprawie strona zarzuciła Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Tczewie bezczynność w rozpoznaniu jej wniosku o udzielenie informacji publicznej, wskazując, że nie otrzymała od organu żadnej odpowiedzi. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tczewie jest podmiotem zobowiązywanym do udzielania informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zasadniczą dla rozstrzygnięcia sprawy kwestię stanowiła zatem ocena tego jak wskazany organ procedował, a przede wszystkim czy na dzień wniesienia przedmiotowej skargi pozostawał w zarzucanej mu bezczynności. W wyniku przeprowadzonej kontroli zgodności z prawem procedowania organu, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stwierdza, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tczewie nie dopuścił się bezczynności. W okolicznościach niniejszej sprawy terminowe załatwienie wniosku strony skarżącej nie budzi wątpliwości Sądu. Dokonując takiego ustalenia Sąd badał przy tym sprawę w pełnym zakresie, mając na względzie wynikającą z przepisu art. 134 p.p.s.a. zasadę niezwiązania granicami skargi, albowiem skarga na bezczynność, poza zaprzeczeniem faktowi rozpoznania wniosku, nie zawiera żadnych indywidulanych, odnoszących się do okoliczności faktycznych tej konkretnej sprawy, zarzutów. Zarzuty te nie zostały sformułowane także po tym, jak stronie przesłano odpis odpowiedzi na skargę, z którego wynika, że przesyłka z odpowiedzią na jej wniosek została do niej wysłana, wyjaśniono też w jakim zakresie zapytanie strony stanowiło informację publiczną, którą jednocześnie była w posiadaniu organu z uwagi na posiadane przez niego kompetencje i gromadzone w związku z tym dane. . Przede wszystkim zatem odnosząc się do stanowiska strony, Sąd wskazuje, że akta administracyjne przedmiotowej sprawy potwierdzają, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tczewie otrzymał wniosek skarżącej o udzielenie informacji publicznej w dniu 28 stycznia 2026 r. Od tego dnia rozpoczął bieg termin 14 dni na rozpoznanie wniosku. Końcowym dniem rozpoznania wniosku przez organ był zatem dzień 11 lutego 2024 r. Termin ten został zachowany. Akta sprawy potwierdzają, że przed tym dniem, to jest w dniu 5 lutego 2026 r. organ nadał do strony skarżącej przesyłkę PUH zawierającą ustosunkowanie się do pytań wniosku. Przesyłka została prawidłowo nadana na adres wskazany w skierowanym do organu wniosku, to jest: ul. [...] w T. Taki adres widniał zarówno na wniosku skarżącej, jak i na kopercie, w którym nadano wniosek do organu. Opisana przesyłka zawierająca odpowiedź na pismo strony datowane na dzień 26 stycznia 2026 r. znajduje się w aktach przedmiotowej sprawy. Znajdujące się na przesyłce wydruki dat, stemple pocztowe oraz inne adnotacje poczty potwierdzają, że przesyłka została nadana w dniu 5 lutego 2024 r., była dwukrotnie awizowana, a następnie wobec braku jej odebrania przez adresata, zwrócona do nadawcy. Skarżąca niewątpliwie nie odebrała kierowanej do niej przesyłki. Zdaniem Sądu, brak odebrania przesyłki przez wnioskodawcę, pomimo jej dwukrotnego awizowania, nie może w okolicznościach przedmiotowej sprawy stanowić argumentu o bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku. Stanowisko przeciwne, to jest, że brak odebrania przesyłki przez adresata świadczyłby o bezczynności organu, nie znajduje potwierdzenia w obowiązującym przepisach prawa - jego przyjęcie stanowiłoby też istotne nadużycie oraz otwierało drogę do manipulacji. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę za dzień rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej należy uznawać dzień, w którym organ wysyła odpowiedź na wskazany przez wnioskodawcę adres, a nie dzień, w którym informacja dotrze do adresata. Dostrzec należy, że nawet w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2025 r., poz. 1691, dalej jako "k.p.a.") ustawodawca przewidział, że w przypadku nieodebrania pisma przez adresata, kierowane do niego pismo składa się na okres 14 dni w placówce pocztowej (art. 73 § 1 k.p.a.) o czym pozostawia się zawiadomienie (awizo), które jest po 7 dniach ponawiane (art. 73 § 2 k.p.a.). Jeżeli pomimo awizowania przesyłki adresat nie odbierze pisma, doręczenie uznaje się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu 14 dni, których bieg rozpoczął dzień pierwszego awizowania przesyłki (art. 73 § 4 k.p.a.). Co prawda, rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, poprzez udzielenie informacji publicznej lub wystosowanie pisma informacyjnego, że organ nie posiada danej informacji lub, że nie jest ona informacją publiczną, nie następuje w oparciu o przepisy k.p.a., jednak w takich przypadkach uzależnianie kwestii stwierdzenia bezczynności organu od działań od niego niezależnych, leżących już tylko po stronie wnioskodacy, nie jest w ocenie Sądu uprawnione, mając na uwadze ogólne zasady wynikające z u.d.i.p. oraz cele wprowadzenia wskazanej regulacji. Za działania niezależne od organu należy zaś uznać to, czy adresat odbierze prawidłowo nadaną przesyłkę i zabezpieczy możliwość zapoznania się z jej treścią. Ustawa u.d.i.p. nie wymaga w szczególności, aby organ wielokrotnie wysyłał wnioskodawcy odpowiedź na wniosek. Adresat wniosku występując o doręczenie mu odpowiedzi na wskazany adres, powinien zabezpieczyć odbiór tej przesyłki. Jeżeli tego nie czyni, okoliczność ta, zdaniem Sądu, w żaden sposób nie stanowi o bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku, ale o bezczynności wnioskodawcy, co nie może obciążać organu i powodować dla niego negatywnych konsekwencji, których domaga się strona skarżąca, w tym zasądzenia na jej rzecz sumy wielotysięcznej sumy pienieżnej. Strona wnioskuje bowiem o zasądzenie przez Sąd maksymalnej kwoty sumy pieniężnej jaką w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność można orzeczeń w oparciu o przepisy p.p.s.a. Reasumując, Sąd wskazuje, że organ terminowo rozpoznał wniosek. Powody, dla których skarżąca nie odebrała dwukrotnie awizowanej przesyłki pozostają bez znaczenia dla oceny prawidłowości działania organu, który zachował obowiązujący go termin 14 dni na rozpoznanie wniosku z dnia 26 stycznia 2026 r. Organ przesłał odpowiedź na prawidłowy adres wskazany we wniosku, który do organu także był skierowany pocztą tradycyjną. Z przedstawionych Sądowi akt sprawy wynika przy tym jednoznacznie, że w treści wystosowanego do skarżącej pisma organu z dnia 5 lutego 2026 r. organ ustosunkował się do wszystkich 35 punktów wniosku z dnia 26 stycznia 2026 r., zachowując przy tym wynikający z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin., w tym precyzyjnie wskazał jakie zapytania nie dotyczą informacji publicznej, która byłaby w posiadaniu organu. Natomiast w zakresie w jakim zapytania odnosiły się do zadań i kompetencji organu udzielano stronie adekwatnej do zapytania informacji publicznej. Zarzutów w odniesieniu do treści udzielonej stronie odpowiedzi na wniosek nie sformułowano. Do wyjaśnień organu, co w złożonym wniosku stanowiło, a co nie stanowiło zapytania o informację publiczną, nie odniesiono się także po otrzymaniu odpowiedzi na skargę, gdzie organ szczegółowo odnosił się do tego zagadnienia poprzez pryzmat swoich kompetencji i zadań i rodzajowo gromadzonych informacji. Odpowiedź zawarta w piśmie z dnia 5 stycznia 2026 r., z którą na obecnym etapie można się zapoznać także poprzez akta przedmiotowej sprawy, Sąd uznaje za kompletną i odnoszącą się do wszystkich punktów wniosku. Dodać też należy, że ewentualne niezadowolenie strony z otrzymanej odpowiedzi i reakcji organu nie może kreować zasadności skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. W tej sprawie organ zajął określone stanowisko w odniesieniu do każdego z punktów wniosku strony. Z uwagi na powyższe, Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Tczewie nie można zarzucić bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 26 stycznia 2026 r. Przeciwnie, organ ten podjął działanie i udzielił stronie wyczerpującej odpowiedzi w zakresie leżących po jego stronie kompetencji. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.i.d.p. Stosownie do art. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ww. ustawy, o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów, przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy. Istotne także pozostaje, że informacja publiczna musi odnosić się do sfery faktów. Organ jest ponadto obowiązany do udzielenia tylko takiej informacji publicznej, jaką posiada. Na tym tle co do zasady stanowią informację publiczną informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2, 3, i 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2024 r., poz. 416 ze zm.) w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie. Przede wszystkim informację publiczną stanowią informacje zbierane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych, które gromadzone są w powiatowym rejestrze zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych, prowadzonym na podstawie art. 21 ust. 3 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2025 r., poz. 1675 ze zm.) oraz § 8 i nast. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (Dz.U. 2024, poz. 138 ze zm.). Źródłami danych do rejestru są w tym zakresie obowiązkowo zgłaszane przez lekarzy lub felczerów rozpoznane odczyny poszczepienne. Ponadto, zgodnie z art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni, prowadzą też rejestr zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną. Rejestr chorób zakaźnych zawiera enumeratywnie wymienione w ustawie dane osoby zakażonej, chorej lub zmarłej z powodu choroby zakaźnej, a także osób narażonych na chorobę zakaźną lub podejrzanych o zakażenie lub chorobę zakaźną. Źródłami danych do rejestru są m.in. dane ze zgłoszeń, o których mowa w art. 27 ust. 1, art. 29 ust. 1 oraz art. 40a ust. 1 tej ustawy, dokonywane przez lekarzy lub felczerów, diagnostów laboratoryjnych oraz podmioty lecznicze. Powyższe dane również stanowią więc informację publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. Brak wywiązania się z obowiązku zgłoszenia przez wskazane podmioty niepożądanego odczynu poszczepiennego, zakażenia, zachorowania na chorobę zakaźną lub zgonu z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej albo ich podejrzenia lub wyniku badania w kierunku biologicznych czynników chorobotwórczych, które wywołują zakażenie lub chorobę zakaźną, podlega karze grzywny stosownie do art. 52 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Uprawnienie do orzeczenia grzywny w tym zakresie należy do organów inspekcji sanitarnej, a zatem informacja o ilości takich grzywien ma walor informacji publicznej, jako związana z działalnością wskazanych organów. W zakresie obowiązkowych szczepień ochronnych, wskazać zaś należy, że z art. 17 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi wynika, iż organy inspekcji sanitarnej nie przeprowadzają szczepień ochronnych, a jedynie sprawują nadzór w tym zakresie, co realizowane jest poprzez przekazywane im przez osoby przeprowadzające obowiązków szczepienia ochronne kwartalne sprawozdanie z przeprowadzonych szczepień oraz raport o przypadkach niewykonania obowiązkowych szczepień. Postać oraz tryb przekazywania ww. sprawozdania określono w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (t.j.: Dz.U. z 2025 r., poz. 782 ze zm.). Ze wzoru ww. sprawozdania kwartalnego określonego w załączniku nr 6 wskazanego rozporządzenia, wynika, że jedynie zbiorczo wskazuje się w nim ilość wykonanych szczepień poprzez ilości wykorzystanych do szczepień określonego rodzaju szczepionek (to jest bez przekazywania organom inspekcji sanitarnej szczegółowych personaliów i danych dotyczących osób zaszczepionych). W odniesieniu do raportu o przypadkach niewykonania obowiązkowych szczepień art. 9 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w ścisły sposób wskazuje jakiego rodzaju dane dotyczące osób objętych raportem się w nim ujmuje, co ogranicza się do imienia i nazwiska, daty urodzenia, pesel, miejsca zamieszkania oraz rodzaju i liczby niewykonanych szczepień wraz ze wskazaniem przyczyn niewykonania tych szczepień - o ile są znane. Spośród informacji dotyczących nadzoru sprawowanego nad wykonywaniem obowiązkowych szczepień ochronnych, charakter informacji publicznej może mieć więc tylko tego rodzaju informacja, jaką organy inspekcji sanitarnej posiadają na podstawie przekazanych im danych. W takim więc zakresie w jakim zapytania strony dotyczyły informacji publicznej będącej w posiadaniu Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tczewie informacji udzielono W szczególności wskazano na liczbę przypadków gruźlicy w ostatnim roku na terenie działania urzędu (16 przypadków), a także ile przypadków gruźlicy w zakresie statystyk zbieranych przez ten konkretny organ (a więc dotyczących terenu działania urzędu) wystąpiło w okresie ostatnich 5 lat (59 przypadków) oraz ile ciężkich przypadków NOP i jakiego rodzaju w tym okresie zgłoszono (5 przypadków, które charakteryzowały takie objawy jak wstrząs anafilaktyczny, reakcja astmatyczna, spadek cieśnienia krwi, ból głowy, duszność, ból w klatce piersiowej, drgawki gorączkowe, podwyższona temperatura >40,5°C utrzymująca się do 48 godzin, wymioty, zaburzenia świadomości, hipotonia, epizod hypotoniczno-hyporeaktywny z utratą przytomności, biegunka). W zakresie zapytań o to, czy istnieje lista osób dorosłych uchylających się od szczepień i ile postępowań przymuszających do szczepień prowadzono w ostatnich 5 latach, również udzielono informacji publicznej adekwatnej do zakresu zadań realizowanych przez organ. Wyjaśniono, że wobec tego, że obowiązkowe szczepienia ochronne dzieci i młodzieży dotyczą osób od 0 do 19 lat, więc ogólna lista osób zalegających z obowiązkowymi szczepieniami prowadzona przez organ zawiera także grupę osób już dorosłych w wieku od 18 do 19 roku życia. Wskazano też, że w ciągu 5 ostatnich lat w tej grupie wiekowej zgłoszonych było 62 osób i wobec wszystkich organ prowadził postępowania w celu wyegzekwowania wykonania obowiązku szczepień. W zakresie zapytania o kary za nie głoszenie NOP, poinformowano, że nie było takich przypadków, poprzez adekwatne wskazanie, że na terenie nadzorowanym przez urząd w ogóle nie stwierdzono naruszeń obowiązku zgłaszania NOP. Wyjaśniono także, że wszystkie NOP były rejestrowane zgodnie z art. 21 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń oraz chorób zakaźnych u ludzi i żaden nie został odrzucony. W zakresie pozostałych zapytań zasadnie wskazano zaś stronie z jakiego powodu organ nie ma postaw się do nich odnosić, ponieważ albo w ogóle nie dotyczą informacji publicznej albo też stanowią zapytania o informacje, których organ nie posiada, ponieważ stanowią domenę innych organów lub też dotyczą innych organów. Prawidłowo wskazano, że zapytania dotyczące działań innych podmiotów, powinny być ewentualnie kierowane do tych organów, czy podmiotów, których dotyczą. Jednocześnie zaznaczono, że nie jest zadaniem organu komentowanie lub analizowanie stanowisk innych podmiotów. Sąd podziela stanowisko, że nie stanowią informacji publicznej zapytania nieodnoszące się do sfery faktów, pytania nieprecyzyjne, zapytania o opinie, w tym prośby o analizy działań innych podmiotów publicznych, a także zapytania o obowiązuje przepisy prawa, kwestie medyczne oraz wszelkiego rodzaju porady prawne i porady medyczne kierowane do organów inspekcji sanitarnej. Jeżeli zapytanie dotyczy tego rodzaju kwestii, organ może zwykłym pismem poinformować wnioskodawcę, że jego pytanie nie dotyczy informacji publicznej. Na zarzut bezczynności nie naraża się również organ, który zwykłym pismem poinformuje wnioskodawcę, że nie posiada określonej informacji. Skoro jej bowiem nie posiada, nie ma również obowiązku jej udzielać. Przykładem może być zapytanie o narodowość osób uchylających się od szczepień. Statystyki osób uchylających się od szczepień nie są prowadzone z podziałem na narodowość. Jeżeli zatem organ nie posiada i nie gromadzi określonych danych nie pozostaje w bezczynności. Podobnie należy odnieść się do zapytania o podanie liczby zgonów osób do 19 roku życia zaistniałych do 4 tygodni po szczepieniu. Takie informacje nie są gromadzone przez organ inspekcji sanitarnej. Liczba zgonów związanych ze szczepieniem, to w istocie odnotowane ciężkie przypadki NOP, gdzie statystyka nie obejmuje jednak informacji o okresie czasu jaki upłynął od szczepienia. W zakresie NOP udzielono zaś informacji, że w okresie ostatnich 5 lat na terenie działania urzędu wystąpiły innego rodzaju NOP, a zatem żadnego zgonu związanego ze szczepieniami nie odnotowano. Brak posiadania informacji może również wynikać z tej okoliczności, że zapytanie dotyczy kompetencji innego podmiotu, niż ten do którego się zwrócono. W tym zakresie należy w szczególności wskazać, że nadzór organów inspekcji sanitarnej w zakresie realizacji obowiązku szczepień ochronnych nie obejmuje także kwestii odszkodowawczych. Zgodnie bowiem z art. 17a ust. 6 o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi właściwe w tym przypadku świadczenia kompensacyjne (w związku z wystąpieniem określonego rodzaju odczynów poszczepiennych) są przyznawane przez Rzecznika Praw Pacjenta, a nie przez organy inspekcji sanitarnej. Jakkolwiek zatem informacje o odszkodowaniach z tytułu niepożądanych odczynów poszczepiennych - jako dotyczące majątku publicznego - mają walor informacji publicznej, nie sposób przyjąć, by informacje te pozostawały w dyspozycji organów inspekcji sanitarnej. Reasumując, pomimo, że skarżąca nie zgłosiła pod tym kątem żadnych zarzutów, Sąd zestawił treść zadanych we wniosku skarżącej pytań z treścią udzielonej jej przez organ odpowiedzi. Analiza ta wskazuje, że organ nie pozostaje w bezczynności. Jeżeli bowiem pytanie dotyczyło tylko sfery faktów a nie opinii czy porad, było precyzyjne i dotyczyło informacji posiadanych przez organ i dotyczących wykonywanych przez organ zadań, informacja publiczna została w zakresie wynikającym z wniosku strony, zawarta w udzielonej jej odpowiedzi. Jak wskazano wyżej, okoliczność, że skarżąca nie zapoznała się z udzieloną jej odpowiedzią może być rozpatrywana jedynie jako fakt obciążający stronę, nie zaś organ, który terminowo wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków w zakresie warunkowanym przepisami ustawy u.d.i.p. W tym też świetle wywiedziona skarga jest niezasadna. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. ----------------------- I . -.V