IV SA/Wr 127/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, Protokolant: Specjalista Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 27 lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranej z tytułu wypłaconego świadczenia z funduszu alimentacyjnego, podlegającej zwrotowi wraz z dodatkami I. oddala skargę w całości; II. przyznaje adwokatowi G. P. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wynagrodzenie w wysokości 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, w tym 23 % VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

W dniu 2 sierpnia 2019 r. B. K. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. na córki M. B. i O. B. na okres świadczeniowy 2019/2020. Decyzją z dnia 9 września 2019 r. nr [...] Burmistrz Ś. przyznał stronie świadczenia z funduszu alimentacyjnego na osoby uprawnione M. B. i O. B. w kwocie po 500 zł miesięcznie na okres od 1 października 2019 r. do 30 września 2020 r. W dniu 27 marca 2020 r. wpłynął do organu pierwszej instancji wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Ś. z dnia 20 marca 2020 r. o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie zobowiązania strony do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na osoby uprawnione. Prokurator poinformował organ, że nadzorował postępowanie karne o sygn. akt [...] z zawiadomienia GOPS o podejrzeniu popełnienia przestępstwa nie alimentacji przez A. B. W toku tego postępowania ustalono, że strona prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z osobą zobowiązaną do świadczeń alimentacyjnych, która na bieżąco alimentuje małoletnie córki, przekazując stronie pieniądze bez pośrednictwa komornika sądowego. Zawiadomieniem z dnia 6 kwietnia 2020 r. nr [...] Burmistrz Ś. poinformował stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie przyznanego świadczenia z funduszu alimentacyjnego na osoby uprawnione decyzją z dnia 9 września 2019 r. Decyzją z dnia 7 maja 2020 r. nr [...] Burmistrz Ś. umorzył postępowanie administracyjne dotyczące zmiany lub uchylenia decyzji z dnia 9 września 2019 r. oraz zobowiązania strony do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na osoby uprawnione, wskazując że do rodziny nie zalicza się rodzica osoby uprawnionej zobowiązanego tytułem wykonawczym pochodzącym lub zatwierdzonym przez sąd do alimentów na jej rzecz. Ponadto zgodnie z oświadczeniem strony, sporadyczne dochody konkubenta z prac dorywczych na budowach nie wystarczają na zaspokojenie podstawowych potrzeb rodziny. Po rozpatrzeniu odwołania Prokuratora, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia 13 lipca 2020 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W ocenie SKO, organ pierwszej instancji nie odniósł się do dowodów zgromadzonych w toku postępowania karnego, a uzasadnienie decyzji sprowadza się jedynie do przytoczenia przepisów prawa. Ponownie rozpoznając sprawę, organ pierwszej instancji powinien przeprowadzić dodatkowe dowody, tj. z zeznań konkubenta strony oraz dodatkowych oświadczeń strony. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia 16 grudnia 2020 r. nr [...] Burmistrz Ś. umorzył postępowanie administracyjne dotyczące zmiany lub uchylenia decyzji z dnia 9 września 2019 r. oraz zobowiązania strony do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na osoby uprawnione, ponieważ GOPS nie jest w stanie ustalić kwot oraz okresów ewentualnie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego z uwagi na brak jakichkolwiek dowodów wpłat tytułem alimentów oraz dokładnego oświadczenia konkubenta strony odnośnie kwot i terminów przekazywania pieniędzy. Po rozpatrzeniu odwołania Prokuratora, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia 25 marca 2021 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W ocenie SKO, organ pierwszej instancji nie ocenił dowodów zgromadzonych w toku postępowania karnego oraz odebranych od strony i jej konkubenta oświadczeń. Ponownie rozpoznając sprawę, organ pierwszej instancji powinien przeprowadzić dodatkowe dowody, tj. odebranie dodatkowego oświadczenia od konkubenta strony i skonfrontowanie go z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Istotne jest również, aby organ dokonał dalszych ustaleń dotyczących sytuacji osobistej i rodzinnej strony po 13 kwietnia 2020 r. Po kolejnym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia 6 czerwca 2021 r. nr [...] Burmistrz Ś. określił stronie nienależnie pobraną w okresie od 1 kwietnia 2020 r. do 30 września 2020 r. kwotę z tytułu wypłaconego świadczenia z funduszu alimentacyjnego w wysokości 6.000 zł, która podlega zwrotowi wraz z należnymi odsetkami ustawowymi. W uzasadnieniu decyzji podano, że Prokurator postanowieniem z dnia 17 stycznia 2020 r. odmówił wszczęcia dochodzenia w sprawie uchylania się przez dłużnika alimentacyjnego – konkubenta strony od obowiązku alimentacyjnego. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ uznał, że strona pozostaje w związku konkubenckim i od kwietnia 2020 r. wspólnie z konkubentem wychowują i utrzymują dzieci. Strona nie jest więc osobą samotnie wychowującą dzieci, co potwierdzają oświadczenia strony i jej konkubenta z dnia 13 października 2020 r. oraz przeprowadzony wywiad środowiskowy. Ciężar wychowania i utrzymania dzieci spoczywa więc również na konkubencie strony. Strona, pomimo stosownego pouczenia, nie poinformowała GOPS o zmianie struktury rodziny. Strona nie była więc uprawniona do pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego w okresie od 1 kwietnia 2020 r. do 30 września 2020 r. ze względu na zmianę sytuacji rodzinnej oraz wychowywanie i utrzymywanie dzieci wspólnie z osobą zobowiązaną do alimentacji. W odwołaniu strona zakwestionowała słuszność rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia 27 lipca 2021 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. SKO wyjaśniło, że obowiązek alimentacyjny wobec córek ciąży również na konkubencie strony. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że od kwietnia 2020 r. jest on realizowany przez dostarczanie córkom środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania. Od tego czasu konkubent strony prowadzi wspólne gospodarstwo domowe ze stroną i córkami. W tej sytuacji SKO uznało, ze z dniem 1 kwietnia 2020 r. ustało prawo strony do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, ustalone decyzją z dnia 9 września 2019 r. Zdaniem SKO, strona została należycie poinformowana o przyczynach ustania prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz o obowiązku powiadamiania organu o wystąpieniu zmian w liczbie członków rodziny oraz uzyskaniu dochodu. Pouczenie w tym zakresie znajdowało się zarówno w treści wniosku złożonego przez stronę, jak i w decyzji przyznającej jej prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Pouczenia te zawierały informacje o konieczności zgłoszenia organowi pierwszej instancji wszelkich zmian dotyczących składu rodziny oraz jej sytuacji dochodowej. Natomiast strona nie poinformowała organu o ponownym prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego z konkubentem i wychowywaniu z nim wspólnych dzieci, a zatem zaniedbała nałożony na nią obowiązek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Strona zarzuciła niewłaściwe zastosowanie art. 2 pkt 7 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów przez jego błędną wykładnię, polegającą na rozpatrywaniu kwestii nienależnie pobranego świadczenia w całkowitym oderwaniu od czynnika subiektywnego w postaci winy świadczeniobiorcy oraz naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez zaniechanie oceny materiału dowodowego w sposób spójny i wszechstronny oraz pominięcie faktu, iż konkubent strony do dnia 13 kwietnia 2020 r. przebywał w zakładzie karnym, a po wyjściu na wolność nie otrzymywał regularnego wynagrodzenia i utrzymywał się jedynie z prac dorywczych. Po opuszczeniu zakładu karnego nie mógł znaleźć stałej pracy, pracował na budowie i nie otrzymywał stałego wynagrodzenia. Nie realizował też obowiązku alimentacyjnego wobec córek w zasądzonym zakresie, tj. kwocie 1.200 zł miesięcznie od kwietnia 2020 r. do września 2020 r. Kwoty, które były przekazywane skarżącej wynosiły około 1.000 zł i płacone były przez okres trzech miesięcy, a nie sześciu, jak ustalił organ. Skarżąca pobierała przyznane jej świadczenia alimentacyjne z funduszu w dobrej wierze, aby utrzymać córki, korzystając z pomocy i wspierania osób ubogich. Organy w ogóle nie zbadały kwestii wiedzy strony odnośnie pobierania świadczeń nienależnie i ewentualnie, czy przez cały okres sześciu miesięcy. Organy naruszyły art. 2 pkt 7 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów przez jego błędną wykładnię, polegającą na rozpatrywaniu kwestii nienależnie pobranego świadczenia w całkowitym oderwaniu od czynnika subiektywnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie podlega uwzględnieniu. Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie przez organy administracji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2021 r., poz. 877), dalej "ustawa". Zgodnie z art. 23 ust. 1 cyt. ustawy osoba, która pobrała nienależnie świadczenia, jest obowiązana do ich zwrotu. Natomiast stosownie do art. 2 pkt 7 lit. a) cyt. ustawy nienależnie pobrane świadczenie oznacza świadczenia z funduszu alimentacyjnego, wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie albo wstrzymanie wypłaty świadczenia w całości lub w części. Co istotne w rozpatrywanej sprawie, zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy w przypadku wystąpienia zmian w liczbie członków rodziny, uzyskania lub utraty dochodu albo innych zmian mających wpływ na prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego osoba uprawniona albo jej przedstawiciel ustawowy, którzy złożyli wniosek o przyznanie świadczenia z funduszu są zobowiązani do niezwłocznego powiadomienia o tym organu wypłacającego świadczenia. W rozpatrywanej sprawie, w trakcie przesłuchania w postępowaniu karnym w dniu 17 stycznia 2020 r. skarżąca zeznała, że ojciec jej dzieci mieszkał razem z nimi, raz pracował a raz nie, pracował dorywczo na budowach. Dorzucał się do rachunków, kupował do domu żywność, dawał pieniądze dzieciom. Pieniądze przekazywał stronie nieregularnie. Alimenty zostały zasądzone w 2012 r. w kwocie po 600 zł na każde dziecko, łącznie 1.200 zł. Konkubent od początku nie płacił alimentów i nadużywał alkoholu. Strona pieniądze otrzymywała z GOPS – u. W dniu 4 stycznia 2020 r. strona zgłosiła interwencję Policji i konkubent został zatrzymany. Natomiast konkubent strony wyjaśnił w dniu 7 stycznia 2020 r., że od 15 lat jest w konkubinacie ze stroną, razem mieszkają i mają dwoje dzieci. Wyjechał do pracy za granicę 8 lat temu i dwa razy w roku przekazywał stronie gotówkę w większej kwocie na utrzymanie jej i dzieci. Wówczas konkubina zdecydowała się wystąpić o zasądzenie alimentów. Obecnie mieszkają razem i wychowują dzieci. Po przyjeździe do Polski pracuje dorywczo i łoży na utrzymanie konkubiny i dzieci. Wyremontował mieszkanie i przekazał konkubinie pieniądze na wyposażenie mieszkania. W trakcie postępowania administracyjnego skarżąca oświadczyła w dniu 13 października 2020 r., że konkubent przebywał w zakładzie karnym od 7 stycznia 2020 do 13 kwietnia 2020 r. i przez ten czas samotnie wychowywała dzieci. Dopiero po opuszczeniu zakładu karnego wspólnie mieszka i wychowuje dzieci z konkubentem. Wcześniej konkubent często odwiedzał ich, ale nie mieszkał z nimi. Również w dniu 13 października 2020 r. konkubent strony oświadczył, że po opuszczeniu zakładu karnego od 13 kwietnia 2020 r. zamieszkał razem z konkubiną i dwójką dzieci. Wspólnie wychowują i utrzymują dzieci. Wcześniej nieregularnie przekazywał różne kwoty dla dzieci. W trakcie rodzinnego wywiadu środowiskowego, przeprowadzonego w dniu 18 maja 2021 r. ustalono, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z konkubentem i dziećmi. Skarżąca oświadczyła, że prowadzi razem z partnerem wspólne gospodarstwo domowe od kwietnia 2020 r. i wspólnie wychowują dzieci. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że co najmniej od kwietnia 2020 r. strona zamieszkuje razem z konkubentem i dwójką dzieci, prowadzą wspólne gospodarstwo domowe oraz razem wychowują i utrzymują dzieci. Konkubent skarżącej przekazuje jej różne kwoty na utrzymanie dzieci. Od kwietnia 2020 r. realizuje on obowiązek alimentacyjny przez dostarczanie córkom środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania. Jednak skarżąca, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 19 ust. 1 ustawy, nie poinformowała organu wypłacającego jej świadczenia z funduszu alimentacyjnego o zmianie jej sytuacji rodzinnej i dochodowej od kwietnia 2020 r. Skarżąca prowadzi bowiem wspólne gospodarstwo domowe z konkubentem, który przekazuje jej środki na utrzymanie dzieci, co spowodowało zmianę sytuacji dochodowej skarżącej i dzieci. Dla obowiązku zawiadomienia organu o zmianie sytuacji nie ma przy tym znaczenia, w jakiej wysokości konkubent przekazuje skarżącej środki na utrzymanie dzieci i czy czyni to regularnie. Wystąpiła więc przesłanka z art. 2 pkt 7 lit. a) cyt. ustawy, tj. świadczenia z funduszu alimentacyjnego zostały wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie albo wstrzymanie wypłaty świadczenia w całości lub w części - otrzymanie przez osoby uprawnione całości lub części środków na utrzymanie bezpośrednio od dłużnika alimentacyjnego. W tym miejscu należy przypomnieć, że konstytucyjna zasada pomocniczości nakłada na państwo obowiązek wspierania jedynie tych osób ubogich, które nie są w stanie samodzielnie zaspokoić swoich potrzeb i nie otrzymują należnego im wsparcia od osób należących do kręgu zobowiązanych wobec nich do alimentacji (preambuła do ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów). Przesłanki wskazane w art. 2 pkt 7 lit. a) ustawy odwołują się do świadomości świadczeniobiorcy, do jego winy w ujęciu subiektywnym – zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1023/17 i przywołane tam orzecznictwo. Podstawa zwrotu określona w art. 2 pkt 7 lit. a) ustawy, nawiązuje do zaniechania udzielenia organowi informacji w trakcie korzystania ze świadczenia (zob. A. Korcz–Maciejko, Ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2010, str. 70–71, tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 sierpnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2903/15). Dlatego też w postępowaniu o uznaniu świadczeń za nienależnie pobrane organ jest zobowiązany ustalić, czy nieuprawnione pobranie świadczenia nastąpiło z "winy" strony i w konsekwencji, że świadczenie to miało charakter nienależnego w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy. Zdaniem Sądu przyjęcie, że pobrane świadczenie było nienależne w rozumieniu art. 2 pkt 7 lit. a) ustawy wymagało zatem wykazania negatywnego zachowania świadczeniobiorcy, ukierunkowanego na niezgodne z prawem korzystanie ze środków publicznych. Wynika to z faktu, że zgodnie z treścią art. 2 pkt 7 i 23 ust. 1 ustawy obowiązek zwrotu został połączony nie z samym tylko pojęciem "nienależnego świadczenia", lecz z zaistnieniem "świadczenia nienależnie pobranego". Wskazane sformułowania nie są zaś pojęciami tożsamymi. W orzecznictwie zwraca się bowiem uwagę na to, że "nienależne świadczenie" jest pojęciem obiektywnym i występuje między innymi wówczas, gdy świadczenie zostaje wypłacone bez podstawy prawnej lub gdy taka podstawa odpadła. Natomiast "świadczenie nienależnie pobrane" to świadczenie pobrane przez osobę, której można przypisać określone cechy dotyczące stanu świadomości (woli) lub określone działania (zawinionego zaniechania). Przyjmuje się ponadto, że obowiązek obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc, że mu się ono nie należy, co dotyczy zarówno osoby, która została pouczona o okolicznościach, w jakich nie powinna pobierać świadczeń, jak też tej osoby, która uzyskała świadczenie na podstawie nieprawdziwych zeznań, dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd instytucji zobowiązanej do wypłaty świadczenia (por. wyrok NSA z 14 grudnia 2009 r. sygn. I OSK 826/09, wyroki WSA w Krakowie z dnia 21 stycznia 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 1037/15, w Poznaniu z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 782/12 oraz z dnia 22 października 2010 r., sygn. akt II SA/Po 478/10, publ. CBOSA). Do wydania decyzji o uznaniu świadczeń za nienależnie pobrane nie wystarczy ustalenie, że świadczenie zostało wypłacono mimo "ustania albo wstrzymania prawa do świadczeń". Natomiast dla zastosowania wskazanej przez organy podstawy prawnej (art. 2 pkt 7 lit. a) ustawy) niezbędne jest wykazanie, że osoba, która to świadczenie pobrała miała lub powinna mieć świadomość tego, że świadczenie jej nie przysługiwało. Dla skutecznego postawienia stronie zarzutu nienależnie pobranego świadczenia należy wykazać, że osoba uprawniona została prawidłowo poinformowana, jakie okoliczności powodują ustanie prawa do świadczeń. W rozpatrywanej sprawie, wbrew zarzutom sformułowanym w skardze, skarżąca została prawidłowo pouczona o okolicznościach powodujących ustanie lub wstrzymanie wypłaty świadczenia. Mianowicie w części II (Pouczenie i oświadczenia) w punkcie 3 wniosku o przyznanie świadczenia zamieszczono pouczenie, że "w przypadku zmiany liczby członków rodziny (...) oraz innych zmian mających wpływ na prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, zwłaszcza uzyskania dochodu (...) oraz otrzymania alimentów w okresie pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, osoba uprawniona albo jej przedstawiciel ustawowy są obowiązani niezwłocznie powiadomić o tych zmianach organ właściwy wierzyciela. Niepoinformowanie organu właściwego prowadzącego postępowanie w sprawie świadczeń z funduszu alimentacyjnego o zmianach, o których mowa powyżej, może skutkować powstaniem nienależnie pobranych świadczeń, a w konsekwencji koniecznością ich zwrotu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Natomiast w części II w punkcie 1 w podpunkcie 4 pouczono stronę, że świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty kryterium dochodowego, określonego w ustawie (art. 9 ust. 2 ustawy). Fakt zapoznania się z pouczeniami zamieszczonymi w części II wniosku strona potwierdziła własnoręcznym podpisem z datą 2 sierpnia 2019 r. Również decyzja o przyznaniu świadczeń z funduszu alimentacyjnego z dnia 9 września 2019 r., doręczona stronie, zawiera stosowne pouczenia. W punkcie 2 pouczono stronę, że w przypadku wystąpienia zmian w liczbie członków rodziny, uzyskania lub utraty dochodu albo innych zmian mających wpływ na prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego osoba uprawniona albo jej przedstawiciel ustawowy, którzy złożyli wniosek o przyznanie świadczenia z funduszu są zobowiązani do niezwłocznego powiadomienia o tym organu wypłacającego świadczenia. Zatem skarżąca, zarówno we wniosku, jak i w decyzji o przyznaniu świadczeń z funduszu została pouczona w sposób jasny i zrozumiały o konieczności poinformowania organu o zmianie liczby członków rodziny oraz o zmianie sytuacji dochodowej, w tym o uzyskaniu dochodu. Tym samym bezpodstawne są twierdzenia skarżącej, że pobranie świadczenia za okres od 1 kwietnia 2020 r. do 30 września 2020 r. nastąpiło bez jej winy. Wobec powyższego nieuzasadnione są zarzuty odnośnie naruszenia art. 2 pkt 7 ustawy oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.