IV SA/Wr 269/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska Sędzia WSA Katarzyna Radom Protokolant: Referent Małgorzata Balowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi M. W. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego K. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 4 lutego 2025 r. nr SKO 4532.2.2025 w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie przedłużenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu na rzecz skarżącego M. W. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego K. J. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wójt Gminy Wisznia Mała decyzją z dnia 17 czerwca 2016 r. nr GOPS.8251.25.2016.ŚR/ZP przyznać zasiłek pielęgnacyjny małoletniemu M. W. (przedstawiciel ustawowy – K. J.) na okres od 1 kwietnia 2016 r. do 30 czerwca 2021 r. w związku z orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Trzebnicy z dnia 3 czerwca 2016 r., zaliczającym M. W. do osób niepełnosprawnych od wczesnego dzieciństwa. Orzeczenie to zostało wydane do 30 czerwca 2021 r. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia 22 lipca 2021 r. nr GOPS.4303.49.2021.PJ przedłużył prawo do pobierania zasiłku pielęgnacyjnego od dnia 1 lipca 2021 r. do upływu 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności. Następnie decyzją z dnia 9 sierpnia 2023 r. nr GOPS.4303.22a.2023.M.A-B organ przedłużył prawo do pobierania zasiłku pielęgnacyjnego do dnia 31 marca 2024 r., jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności. Kolejną decyzją z dnia 31 stycznia 2024 r. nr GOPS.4303.19.2024.AK organ przedłużył prawo do pobierania zasiłku pielęgnacyjnego do dnia 30 września 2024 r., jednak nie dłużej niż do dnia, w którym nowe orzeczenie o niepełnosprawności stanie się ostateczne. W dniu 13 września 2024 r. przedstawiciel ustawowy dziecka dostarczył do GOPS orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Trzebnicy z dnia 31 lipca 2023 r., zaliczającym M. W. do osób niepełnosprawnych od wczesnego dzieciństwa oraz orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Dolnośląskim z dnia 10 października 2023 r., uchylające zaskarżone orzeczenie PZON w części i stwierdzające konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Orzeczenie WZON zostało wydane do 31 października 2025 r. Po wznowieniu z urzędu postępowania postanowieniem z dnia 30 września 2024 r., organ pierwszej instancji m. in. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 151 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) decyzją z dnia 29 listopada 2024 r. nr GOPS.430.1.2024. MB-K uchylił w całości decyzję z dnia 31 stycznia 2024 r. i umorzył postępowanie w sprawie przedłużenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, przyznanego decyzją z dnia 17 czerwca 2016 r. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w dniu 31 stycznia 2024 r. organ nie miał informacji o wydaniu nowego orzeczenia o niepełnosprawności. Dopiero 13 września 2024 r. przedstawiciel ustawowy dziecka, starając się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, przedłożył orzeczenia PZON z dnia 31 lipca 2024 r. oraz orzeczenie WZON z dnia 10 października 2024 r., które stało się ostateczne z dniem 10 października 2024 r. Wobec powyższego, decyzja o przyznaniu prawa do zasiłku pielęgnacyjnego wygasła z mocy prawa w dniu 10 października 2023 r. i postepowanie w sprawie przedłużenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego stało się bezprzedmiotowe. W odwołaniu od decyzji pełnomocnik strony argumentował, że orzeczenie WZON o niepełnosprawności z dnia 10 października 2023 r. stało się ostateczne i prawomocne dopiero w dniu 29 listopada 2024 r. Orzeczenie to zostało bowiem doręczone pełnomocnikowi reprezentującemu stronę przed WZON dopiero w dniu 28 października 2024 r., a w dniu 28 listopada 2024 r. upłynął termin do wniesienia odwołania do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu decyzją z dnia 4 lutego 2025 r. nr SKO 4532.2.2025 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego, skoro orzeczenie WZON z dnia 10 października 2024 r. zostało ogłoszone przedstawicielowi ustawowemu dziecka w dniu jego wydania, a następnie doręczone przedstawicielowi ustawowemu dziecka i przedłożone w GOPS w dniu 13 września 2024 r. w związku z ubieganiem się o świadczenie pielęgnacyjne, to należy przyjąć, że orzeczenie to stało się ostateczne w dniu jego wydania, czyli w dniu 10 października 2023 r. Obligowało to organ pierwszej instancji do usunięcia z obrotu prawnego decyzji własnej z dnia 31 stycznia 2024 r. i umorzenia postępowanie w przedmiocie przedłużenia prawa do pobierania zasiłku pielęgnacyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania administracyjnego w całości, zarzucając naruszenie art. 6 w zw. z art. 8 § 1, art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 18 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 323 ze zm.). Strona argumentowała, że orzeczenie WZON o niepełnosprawności z dnia 10 października 2023 r. stało się ostateczne i prawomocne dopiero w dniu 29 listopada 2024 r. Orzeczenie to zostało bowiem doręczone pełnomocnikowi reprezentującemu stronę przed WZON dopiero w dniu 28 października 2024 r., a w dniu 28 listopada 2024 r. upłynął termin do wniesienia odwołania do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. W związku z tym, do dnia 28 listopada 2024 r. w dalszym ciągu obowiązywało orzeczenie o niepełnosprawności PZON z dnia 3 czerwca 2016 r., a wydanie wszystkich decyzji o przedłużeniu prawa do zasiłki pielęgnacyjnego było uzasadnione wobec braku w obrocie prawnym nowego orzeczenia o niepełnosprawności. Nie sposób bowiem uznać, że skarżąca zaniechała obowiązku poinformowania organu o wydaniu nowego orzeczenia o niepełnosprawności. Skarżący zwrócił również uwagę, że środki z zasiłku pielęgnacyjnego są niezbędne do zaspokojenia usprawiedliwionych potrzeb związanych z leczeniem dziecka. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 334) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ale z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Podstawę prawną wydania w rozpatrywanej sprawie w dniu 29 listopada 2024 r. decyzji organu pierwszej instancji stanowił art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 151 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Z powyższego wynika, że kwestionowane w niniejszym postępowaniu decyzje podjęte zostały w nadzwyczajnym trybie postępowania, w wyniku którego legalnie dochodzi do podważenia sformułowanej w art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572) zasady trwałości decyzji ostatecznej. Wznowienie postępowania administracyjnego jest bowiem instytucją procesową, która ma na celu ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ostateczną decyzją w sytuacji, gdy zachodzą przesłanki określone w art. 145 § 1, art. 145a lub 145b k.p.a. Wymaga to przeprowadzenia takiego postępowania z zachowaniem wszystkich reguł wznowienia określonych w przepisach art. 145-153 k.p.a. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego jest dwuetapowe. Wszczynając postępowanie w sprawie wznowienia postępowania w pierwszej fazie organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji bada, czy istnieją ustawowe przesłanki wznowienia określone enumeratywnie w art. 145 § 1 k.p.a. Spełnienie wskazanego wymogu skutkuje wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, które w drugiej fazie stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania oznacza, że organ zmierza do merytorycznego rozpoznania sprawy, która może zakończyć się wyłącznie jednym z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 k.p.a. W oparciu o ten przepis organ może wydać decyzję: 1) odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.), albo 2) uchylić decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia i orzec na nowo co do istoty sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.), albo 3) stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, gdy występują przesłanki negatywne określone w art. 146 § 1 i 2 k.p.a. wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania (art. 151 § 2 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie, Wójt Gminy w postanowieniu z dnia 30 września 2024 r. jako podstawę wznowienia postępowania z urzędu przyjął istnienie w dniu wydania decyzji nowego ostatecznego orzeczenia o niepełnosprawności, tj. przesłankę wznowieniową wskazaną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Natomiast po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego organ pierwszej instancji, a następnie organ odwoławczy uznały, że podstawa ta istnieje, co skutkowało uchyleniem decyzji dotychczasowej i umorzeniem postępowania w sprawie. Ocena słuszności powyższego stanowiska organów jest jednak przedwczesna, albowiem na podstawie akt administracyjnych sprawy Sąd stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż decyzja Wójta z 29 listopada 2024 r. została wydana przez pracownika podlegającego wyłączeniu od udziału w postępowaniu. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że powyższa regulacja wyraża zasadę bezstronności, która stwarza gwarancję, że ponowne rozpatrzenie sprawy nie będzie iluzoryczne i nie będzie sprowadzać się do bezrefleksyjnego utrzymywania w mocy zaskarżonej decyzji. Celem regulacji przewidzianej w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. było zatem uniknięcie sytuacji, gdy treść rozstrzygnięcia decyzji organu drugiej instancji mogłaby być zdeterminowania wcześniejszym udziałem tej samej osoby w wydaniu decyzji w poprzedniej fazie postępowania. Pracownik, który raz już uczestniczył w czynnościach procesowych, ma przez to ugruntowane poglądy zarówno na stan faktyczny, jak i na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Może to z kolei nasuwać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności i obiektywizmu. Ratio legis instytucji wyłączenia z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. jest zatem ochrona prawidłowości i rzetelności postępowania oraz bezstronność orzekania, czyli jednych z najistotniejszych wartości procedury administracyjnej (zob. wyrok NSA z 23 lutego 2012 r. sygn. akt II GSK 63/11, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W judykaturze wyjaśniono, że przez "branie udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji" należy rozumieć podejmowanie przez pracownika organu administracji publicznej czynności procesowych, przewidzianych w przepisach prawa, niezbędnych do załatwienia sprawy w formie decyzji, a także, jeżeli pracownik został upoważniony do wydania decyzji w imieniu organu lub pełni funkcję organu - załatwienie sprawy w drodze decyzji (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 8 sierpnia 2018 r. sygn. akt II SA/Gd 331/18). Wskazuje się również, że wyrażenie "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" odnosi się do stadium decyzyjnego postępowania i wiąże się z odpowiedzialnością za prawnie wiążące rozstrzygnięcie sprawy przez podpisanie projektu decyzji przez osobę zajmującą stanowisko organu albo pracownika imiennie upoważnionego przez osobę sprawująca stanowisko organu (zob. wyroki NSA: z 26 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1357/10 i z 30 maja 2005 r. sygn. akt I GSK 253/05). Podkreśla się przy tym, że określenie "brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" dotyczy nie tylko orzekania w postępowaniu instancyjnym, a zatem w relacji organ pierwszej instancji - organ odwoławczy, ale także w relacji: postępowanie zwykłe - postępowania nadzwyczajne, zmierzające do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej, tj. wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji (zob. wyroki NSA zapadłe na tle identycznej regulacji zawartej w Ordynacji podatkowej: z 1 czerwca 2022 r. sygn. akt III FSK 190/22, z 4 lipca 2017 r. sygn. akt II FSK 506/17, z 23 sierpnia 2016 r. sygn. akt II FSK 2078/14, z 31 maja 2016 r. sygn. akt I FSK 1965/14, z 2 lutego 2016 r. sygn. akt II GSK 1569/14, z 27 października 2015 r. sygn. akt I FSK 1133/14). W świetle powyższego nie można zaakceptować sytuacji, w której osoba biorąca udział w wydaniu decyzji wydanej w trybie "zwykłym" będzie brała udział w postępowaniu nadzwyczajnym, którego celem jest ocena prawidłowości tej decyzji. W takim przypadku może bowiem zachodzić uzasadniona obawa, że pracownik, który był osobiście zaangażowany w określonym sposobie załatwienia sprawy, nie będzie obiektywny przy ocenie przesłanek do wznowienia postępowania i uchylenia takiej decyzji. W ujęciu czysto procesowym sprawa załatwiana w postępowaniu zwykłym nie jest tożsama ze sprawą załatwianą w postępowaniu nadzwyczajnym obejmującym wznowienie postępowania i postępowanie to różni się od postępowania "zwykłego". Jednakże nie można zapominać o tym, że w ramach postępowania wznowieniowego bada się m.in. to, czy w danej decyzji z postępowania zwykłego tkwią określone wady. Uwzględniając zaś taki punkt widzenia w sposób w pełni uprawniony można przyjąć, że postępowanie nadzwyczajne dotyka bezpośrednio tego, co przyjęto w decyzji wydanej w trybie zwykłym, czy też tego, co towarzyszyło jej wydaniu. Oznacza to, że w ramach postępowania w trybie wznowieniowym ocenia się szeroko rozumiane elementy tkwiące w decyzji z trybu "zwykłego" (zob. wyrok NSA z 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt I FSK 355/14). W związku z zakresem tej właśnie oceny uznać należy, że nie powinna jej dokonywać ta sama osoba, która wydała decyzję w trybie zwykłym. Osoba taka nie powinna bowiem brać udziału w kontrolowaniu prawidłowości decyzji, uprzednio przez nią podpisanej, i to pod kątem ewentualnie oceny wad przeprowadzonego postępowania, czy też naruszeń mających tkwić w wydanej decyzji. Wznowienie postępowania może przecież doprowadzić do uchylenia decyzji z trybu zwykłego i merytorycznego ponownego załatwienia sprawy. Daleko idący związek ww. dwóch kategorii spraw jest dostrzegany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Dopuszcza ono bowiem, gdy chodzi o granice danej sprawy (głębokość orzekania), aby w postępowaniu sądowym kontrolującym decyzję wydaną we wznowionym postępowaniu sąd mógł orzec o decyzji wydanej w trybie zwykłym (zob. wyrok NSA z 2 lutego 2016 r. sygn. akt II GSK 1569/14). Podsumowując, należy przyjąć, że prawidłowa wykładnia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. prowadzi do uznania, że pracownik, który brał udział w wydaniu decyzji w postępowaniu zwyczajnym podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu nadzwyczajnym, w którym ta decyzja ma być weryfikowana, przy czym dotyczy to także czynności związanych z badaniem i rozstrzyganiem o dopuszczalności uruchomienia postępowania nadzwyczajnego (zob. wyrok NSA z 9 czerwca 2016 r. sygn. akt II GSK 135/15, wyrok WSA w Gdańsku z 15 stycznia 2025 r. sygn. akt II SA/Gd 843/24, wyrok WSA we Wrocławiu z 5 grudnia 2024 r. sygn. akt IV SA/Wr 223/24). Z przekazanych akt administracyjnych sprawy wynika, że zarówno decyzję z 31 stycznia 2024 r. przedłużająca prawo do zasiłku pielęgnacyjnego do 30 września 2024 r., jednak nie dłużej niż do dnia, w którym nowe orzeczenie o niepełnosprawności stanie się ostateczne, jak również decyzję z 29 listopada 2024 r., uchylającą decyzję z 31 stycznia 2024 r,. podpisała M. B. – w dniu 31 stycznia 2024 r. Starszy Inspektor, a w dniu 29 listopada 2024 r. Główny Specjalista. Również postanowienie z 30 września 2024 r. o wznowieniu z urzędu postępowania zostało podpisane przez M. B. Skoro w rozpoznawanej sprawie zarówno decyzja z 31 stycznia 2024 r., jak i decyzja z 29 listopada 2024 r. o uchyleniu tej decyzji ostatecznej (a także postanowienie o wznowieniu z urzędu postępowania), zostały podpisane przez tę samą osobę M. B., to w sprawie doszło do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Należy przy tym zauważyć, że pracownik, który podlegał wyłączeniu, nie tylko brał udział w postępowaniu nadzwyczajnym, ale także wydał w nim rozstrzygnięcie, a zatem naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. miało postać kwalifikowaną. Naruszenie tej regulacji, zwłaszcza kwalifikowane, samo przez się uzasadnia potrzebę powtórzenia czynności jurysdykcyjnych - takie założenie przyjmuje się przy wykładni przyczyny wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. W tym miejscu należy wskazać, że sformułowana zarówno w art. 78 Konstytucji RP, jak i w art. 15 k.p.a. zasada dwuinstancyjności postępowania zakłada prawo do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, przy czym liczy się tylko takie rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, które odbywa się w warunkach gwarantujących zachowanie pełnego obiektywizmu. Skoro w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania uzasadniających konieczność ponowienia czynności procesowych, a zaistniałej wady nie dostrzegł organ odwoławczy, spełniona została przesłanka do wydania orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. (uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie Sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego) w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. (w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27). Z przytoczonych wyżej regulacji wynika w sposób niewątpliwy, że wspomniany pracownik GOPS podlega wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Końcowo należy wskazać, że zgodnie z 24 § 4 k.p.a. wyłączony pracownik powinien podejmować tylko czynności niecierpiące zwłoki ze względu na interes społeczny lub ważny interes stron. W doktrynie wskazuje się, że w zakresie tych czynności mieszczą się czynności, które muszą być podjęte z powodu treści obowiązujących przepisów, ustanawiających nieprzekraczalny termin do dokonania określonych czynności, z uwagi na skutki orzeczeń administracyjnych lub sądowych, utratę uprawnień, niemożność wyegzekwowania w późniejszym czasie określonych obowiązków stron, czy też ze względu na okoliczności faktyczne, narzucające potrzebę pilnego działania (tak: J. Borkowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck, 2016, s. 164). Zdaniem Sądu żadna z takich okoliczności nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zarówno zaskarżoną, jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organy będą związane oceną prawną wyrażoną przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku dotyczącą wykładni art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzono od organu na rzecz skarżącego, którego skarga została uwzględniona, zwrot kosztów postępowania (koszty zastępstwa prawnego 480 zł).