VI SA/Wa 3098/25

Dnia 6 maja 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Pawłowska (spr.) Asesor WSA Agnieszka Jendrzejewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 maja 2026 r. sprawy ze skargi C. S.A. [...] z siedzibą w W. na decyzję Rzecznika Finansowego z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Decyzją z [...] czerwca 2025 r. nr [...] Rzecznik Finansowy (dalej: "Organ", "Rzecznik"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1109 ze zm., dalej: "u.r.f.") oraz w związku z art. 6 i 7 u.r.f., po rozpoznaniu wniosku C. S.A. z siedzibą w W.(dalej: "Skarżąca", "Strona", "Spółka"), o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymał w mocy decyzję z [...] kwietnia 2025 r. nr [...], którą nałożono na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z [...] kwietnia 2025 r. Organ nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 15.000 zł, w związku z naruszeniem obowiązków wynikających z art. 6 i art. 7 u.r.f. Decyzja została wydana na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego obejmującego dokumenty dołączone do akt sprawy, które pozwoliły Rzecznikowi na ustalenie, że Strona naruszyła obowiązki wskazane w art. 6 i 7 u.r.f. w ten sposób, że odpowiedziała na reklamację klientki z 13 października 2021 r. z naruszeniem 30 dniowego terminu, nie informując jednocześnie o przyczynie opóźnienia i nie wskazując okoliczności, które muszą zostać ustalone dla rozpatrzenia sprawy. Z powyższą decyzją nie zgodziła się Strona, która pismem z 29 kwietnia 2025 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku podniosła, że pismo poszkodowanej z 13 października 2021 r. nie stanowiło reklamacji, lecz kolejne pismo w toczącej się sprawie likwidacyjnej. Jednocześnie Strona wskazała, że waga popełnionych naruszeń jest znikoma, a nadto Spółka zaprzestała naruszenia. Skarżąca podkreśliła, że naruszenia do których doszło miały charakter nieumyślny, niepodyktowany chęcią pokrzywdzenia klienta. Strona, podnosząc powyższe wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie nałożonej kary pieniężnej i o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w oparciu o art. 189f § 1 pkt 1) k.p.a., a w przypadku nie przychylenia się do wniosku o obniżenie jej wymiaru. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2025 r. Organ utrzymał w mocy decyzję z [...] kwietnia 2025 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Rzecznik wskazał, że pismem z 17 października 2024 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne, w związku podejrzeniem naruszenia przez Skarżącą obowiązku wynikającego z art. 6 oraz art. 7 u.r.f., po przeprowadzeniu postępowania interwencyjnego w sprawie o sygn. [...]. Następnie wyjaśnił, że z dokumentacji zgromadzonej w sprawie, w szczególności w postępowaniu interwencyjnym o sygn. [...] wynikało, że Strona nie udzieliła odpowiedzi na reklamację z 13 października 2021 r., która wpłynęła do Spółki w tym samym dniu poprzez skrzynkę mailową, a także nie przekazała informacji, o których mowa w art. 7 u.r.f. Organ zaznaczył, że ustalił stan faktyczny sprawy na podstawie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Dokumenty te uznał za wiarygodne. Ponadto wydając decyzję kierował się zasadami postępowania administracyjnego, w szczególności zasadą praworządności, prawdy obiektywnej, uwzględniania interesu społecznego czy słusznego interesu obywateli, a także zasadą informowania stron czy czynnego udziału stron w postępowaniu. W ocenie Organu Spółka jako profesjonalista prowadzący działalność w formie spółki akcyjnej zna przepisy powszechnie obowiązującego prawa, w związku z czym powinna organizować działalność w sposób umożliwiający wykonywanie nałożonych na nią obowiązków ustawowych, jak również prowadzić swoją działalność przy zachowaniu wyższego niż przeciętny standardu staranności czego w okolicznościach niniejszej sprawy nie uczyniła uchybiając obowiązkowi nałożonemu w art. 6 i art. 7 u.r.f. Organ zaznaczył, że podstawowym zadaniem Rzecznika jest reprezentowanie interesów klientów wobec podmiotów rynku finansowego. Rzecznik wskazał, że instytucja odpowiedzi na reklamację stanowić ma instrument gwarancyjny, zabezpieczający należycie interesy klienta, który sformułował skuteczną reklamację, rozumianą jako umotywowane roszczenie powiązane z konkretną usługą świadczoną na jego rzecz. W interesie klienta z pewnością leży jak najszybsze otrzymanie odpowiedzi na wywiedzioną reklamację, dzięki czemu możliwe będzie rozważenie potrzeby kierowania sprawy na drogę postępowania sądowego, względnie - do postępowania interwencyjnego lub pozasądowego prowadzonego przez Rzecznika, jak też do innego postępowania, będącego formą polubownego rozwiązania sporu. Za cel ustawy reklamacyjnej należy uznać więc dyscyplinowanie podmiotów rynku finansowego do wyrażania jednoznacznego stanowiska odnośnie do zgłoszonych przez klienta żądań w rozsądnym terminie. Odnosząc się do zarzutu Strony, że pismo pełnomocnika poszkodowanej z 13 października 2021 r. nie stanowiło reklamacji, lecz kolejne pismo w toczącej się sprawie Organ wskazał, że u.r.f. wprowadza z jednej strony prawo do złożenia reklamacji przez klienta, a z drugiej - obowiązek jej rozpatrzenia przez podmiot rynku finansowego w określonym terminie. Organ wyjaśnił, że zgodnie z przepisami u.r.f., po złożeniu przez klienta reklamacji, podmiot rynku finansowego rozpatruje reklamację i udziela klientowi odpowiedzi na piśmie. Odpowiedź taka powinna być udzielona w terminie 30 dni, chyba, że dany przypadek jest szczególnie skomplikowany i nie jest możliwe rozpatrzenie reklamacji i udzielenie odpowiedzi w tym terminie. W takim przypadku, w terminie wynikającym z ww. ustawy tj. 30 dni podmiot rynku finansowego w informacji przekazywanej klientowi, który wystąpił z reklamacją zobowiązany jest: wyjaśnić przyczynę opóźnienia, wskazać okoliczności, które muszą zostać ustalone dla rozpatrzenia sprawy, określić przewidywany termin rozpatrzenia reklamacji i udzielenia odpowiedzi, który nie może przekroczyć 60 dni od dnia otrzymania reklamacji. Ustawa o Rzeczniku Finansowym wprowadza także obowiązki w zakresie minimalnej treści odpowiedzi na reklamację. Zgodnie z definicją zawartą w u.r.f., reklamacją jest "wystąpienie skierowane do podmiotu rynku finansowego przez jego klienta, w którym klient zgłasza zastrzeżenia dotyczące usług świadczonych przez podmiot rynku finansowego." Zgodnie z ustawą reklamacja może być złożona: na piśmie, ustnie bądź w postaci elektronicznej z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej, o ile takie środki zostały do tego celu wskazane przez podmiot rynku finansowego. Organ zaznaczył, że Strona w toku postępowania administracyjnego zakwestionowała, że pismo pełnomocnika klientki stanowi "reklamację" w rozumieniu u.r.f. - a w konsekwencji, by obligowała ją od udzielenia odpowiedzi w terminie wskazanym w ustawie. Według Rzecznika z argumentacją taką nie sposób się zgodzić. Po pierwsze pojęcie "reklamacji’’ na potrzeby ustawy zostało zdefiniowane bez użycia sformułowania odnoszącego się do jakiegokolwiek "roszczenia". Zakres definicyjny użytego pojęcia jest niezwykle szeroki. Reklamacjami zgodnie z definicją zawartą w u.r.f. są wszelkie wystąpienia klienta, w których zgłoszono zastrzeżenia dotyczące usług świadczonych przez dany podmiot. Elementem przesądzającym o uznaniu danego pisma lub wniosku za "reklamację" jest fakt wyrażenia niezadowolenia z działania podmiotu rynku finansowego w jakikolwiek sposób, oraz to, że odnosi się ono do usług świadczonych przez dany podmiot. Dalej Organ wyjaśnił, że zasadniczo elementem odróżniającym reklamację od innych pism czy wniosków kierowanych do podmiotu rynku finansowego jest wyrażenie przez klienta, w jakikolwiek sposób, niezadowolenia z działalności tego podmiotu. W tym kontekście warunkiem uznania wystąpienia klienta za reklamację nie jest zatytułowanie składanego pisma jako "reklamacji" lub posłużenie się pojęciem reklamacji w treści tego pisma. Kluczowe znaczenie ma bowiem treść oświadczenia klienta kierowanego do podmiotu rynku finansowego i okoliczność, czy zawiera ono krytyczne stwierdzenia, wyraża dezaprobatę dla działań tego podmiotu. Według Organu do zaklasyfikowania danego pisma lub wystąpienia jako reklamacji wystarczające jest więc istnienie jakiejkolwiek więzi prawnej z klientem oraz subiektywne niezadowolenie klienta. Według Organu nie było podstaw do zastosowania art. 189f k.p.a. Spółka nie wypełniła normy wynikającej z art. 6 i 7 u.r.f., co potwierdza słuszność decyzji Rzecznika z [...] kwietnia 2025 r. Reasumując, mając na uwadze przedstawione informacje finansowe Spółki, jak również stopień naruszenia przepisów oraz okoliczności ich naruszenia, Organ stwierdził, że wysokość kary pieniężnej nałożonej na Stronę w wysokości 15.000 zł nie jest zbyt wygórowana, lecz adekwatna do rozmiaru naruszenia, okresu jego trwania i okoliczności sprawy. Mieści się w granicach możliwości finansowych Spółki. Kara pieniężna pozwala na spełnienie jej funkcji prewencyjnej, represyjnej i edukacyjnej, a jej nałożenie przyczyni się w przyszłości do zachowania przez Stronę należytej staranności w zakresie realizacji obowiązków wynikających z u.r.f. Kara pieniężna jest zasadna, a jej wysokość jest zgodna z przesłankami wymiaru kary pieniężnej, wskazanymi w art. 32 ust. 2 u.r.f. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Strona zarzuciła Organowi: a) naruszenie norm z art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy tj. poprzez przyjęcie przez Rzecznika, że do naruszenia prawa przez Skarżącą nie doszło na skutek siły wyżej, jak również, że okoliczności sprawy nie uzasadniają odstąpienia od nałożenia na Stronę kary pieniężnej oraz, że uzasadniają nałożenie kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł, b) naruszenie normy z art. 189e k.p.a. poprzez jej niestosowanie i brak przyjęcia, że do naruszenia prawa przez Skarżącą doszło na skutek siły wyżej, c) naruszenie normy z art. 189 f § 1 pkt 1) k.p.a. poprzez jej niewłaściwe zastosowanie i brak przyjęcia, że waga naruszeń przez Skarżącą jest znikoma, i że zaprzestała ona naruszeń, d) naruszenie normy z art. 32 ust. 1 u.r.f poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na Skarżącą kary w sytuacji, gdy nie było to obligatoryjne i możliwe było poprzestanie na pouczeniu, e) naruszenie normy z art. 32 ust. 2 u.r.f. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, czego skutkiem było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu Rzecznika Finansowego rozstrzygającego w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca Przedmiotem skargi jest decyzja Rzecznika Finansowego z [...] czerwca 2025 r., nakładająca na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 15.000 zł w związku z naruszeniem obowiązków wynikających z art. 6 oraz art. 7 u.r.f., polegającym na nieudzieleniu odpowiedzi na reklamację, która wpłynęła do Spółki w dniu 13 października 2021r. oraz braku udzielenia informacji, o których mowa w art. 7 u.r.f. Zgodnie z art. 32 ust. 1 u.r.f., na podmiot rynku finansowego, który narusza obowiązki nałożone w art. 4, art. 6 – 10, art. 30 i art. 31 u.r.f., Rzecznik może, w drodze decyzji, nałożyć karę pieniężną do wysokości 1 000 000 złotych. W myśl art. 5 ust. 1 ur.f. po złożeniu przez klienta reklamacji, zgodnie z wymogami, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1, podmiot rynku finansowego rozpatruje reklamację i udziela klientowi odpowiedzi na piśmie. Informacje dotyczące procedury składania i rozpatrywania reklamacji, takie jak: miejsce i formę złożenia reklamacji; termin rozpatrzenia reklamacji; sposób powiadomienia o rozpatrzeniu reklamacji podmiot rynku finansowego winien zamieszcza w umowie zawieranej z klientem (art. 4 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy). W art. 6 u.r.f. wskazano natomiast, że odpowiedzi, o której mowa w art. 5 ust. 1, należy udzielić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania reklamacji. Do zachowania terminu wystarczy wysłanie odpowiedzi przed jego upływem. Z art. 7 ww. ustawy wynika natomiast, że w szczególnie skomplikowanych przypadkach, uniemożliwiających rozpatrzenie reklamacji i udzielenie odpowiedzi w terminie, o którym mowa w art. 6, podmiot rynku finansowego w informacji przekazywanej klientowi, który wystąpił z reklamacją: 1) wyjaśnia przyczynę opóźnienia; 2) wskazuje okoliczności, które muszą zostać ustalone dla rozpatrzenia sprawy; 3) określa przewidywany termin rozpatrzenia reklamacji i udzielenia odpowiedzi, który nie może przekroczyć 60 dni od dnia otrzymania reklamacji. Kluczowa dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Organu jest więc po pierwsze kwestia określenia charakteru pisma z 13 października 2021 r. złożonego przez klienta. Od wyniku tej oceny zależy bowiem, czy zasadnie Organ nałożył na Skarżącą karę pieniężną w związku z naruszeniem obowiązków wynikających z art. 6 i art. 7 u.r.f. Zgodnie z ustawową definicją pojęcia "reklamacja" zawartą w art. 2 pkt 2 ustawy, reklamacją jest wystąpienie skierowane do podmiotu rynku finansowego przez jego klienta, w którym klient zgłasza zastrzeżenia dotyczące usług świadczonych przez podmiot rynku finansowego. W ocenie Sądu, Organ prawidłowo uznał, że ww. pismo klienta stanowi reklamację w rozumieniu tego przepisu prawa. Pismo obejmowało bowiem zgłoszone przez klienta zastrzeżenia co do usług świadczonych przez Skarżącą w zakresie prawidłowości wyliczenia odszkodowania przyznanego klientowi. Za reklamację należy bowiem poczytywać każde wystąpienie klienta, w którym zgłasza on zastrzeżenia do usług świadczonych przez podmiot rynku finansowego. Dla potraktowania danego wystąpienia jako reklamacji nie ma znaczenia, czy jest ono obiektywnie słuszne i uzasadnione, a istotne jest wyłącznie to, że autor ma własne, subiektywne poczucie niewłaściwego potraktowania przez podmiot rynku finansowego, naruszenia swojej umowy czy też pokrzywdzenia w inny sposób. Reklamacja może dotyczyć "wszystkich aspektów łączących klienta z podmiotem rynku finansowego wynikających z łączącego te strony stosunku prawnego. Zastrzeżenie jest subiektywnym przekonaniem klienta o relacji łączącej go z podmiotem rynku finansowego oraz o niewłaściwym standardzie świadczonych przez podmiot usług" (tak: A. Urbańczyk [w:] Nowe zasady dystrybucji ubezpieczeń. Zagadnienia prawne [red.] J. Pokrzywniak, Warszawa 2018, LEX, 9.4. Pojęcie reklamacji w ustawie o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego i o Rzeczniku Finansowym). W ocenie Sądu, Organ prawidłowo stwierdził, że Skarżąca naruszyła art. 6 i art. 7 u.r.f. bowiem nie udzieliła klientowi (wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 5 ust. 1 u.r.f.) odpowiedzi na reklamację z 13 października 2021r. Do klienta nie zostało bowiem skierowane pismo, w formie, terminie i o treści wskazywanej w art. 5, art 6 i art. 9 i 10 u.r.f. Zgodnie z ugruntowanym w tym zakresie poglądem wyrażanym w orzecznictwie odnoszącym się do art. 7 u.r..f. przepis ten pozostaje w bezpośrednim związku treściowym z poprzedzającym go art. 6 tej ustawy, co oznacza, że w każdej ze spraw, w której podmiot rynku finansowego nie udzielił odpowiedzi na reklamację w terminie określonym w art. 6 u.r.f., powinien zgodnie z art. 7 ww. ustawy poinformować klienta o przyczynie opóźnienia, wskazać okoliczności, które muszą zostać ustalone dla rozpatrzenia sprawy oraz termin rozpoznania reklamacji. W sytuacji braku możliwości udzielenia odpowiedzi na reklamację w terminie 30 dni od wniesienia reklamacji przez klienta, powinno dojść do swoistego automatyzmu w zachowaniu Skarżącej, która powinna zastosować art. 7 u.r.f. i przedłużyć termin do udzielenia odpowiedzi na reklamację, po uprzednim poinformowaniu klienta o opóźnieniu i jego przyczynach, jak również wskazaniu okoliczności, które muszą zostać ustalone dla rozpatrzenia sprawy oraz określeniu przewidywanego terminu rozpatrzenia reklamacji i udzielenia odpowiedzi, który nie może przekroczyć 60 dni od dnia otrzymania reklamacji. Klient ma bowiem uprawnienie do uzyskania informacji o terminie i sposobie rozpoznania reklamacji oraz przyczynie opóźnienia w jej rozpoznaniu (vide wyroki WSA w Warszawie: z 20 grudnia 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 1860/22, z 31 styczna 2023 r., sygn. akt Vl SA/Wa 2798/22 i z 6 listopada 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 1931/24). Podkreślenia wymaga, że Skarżąca jako profesjonalny podmiot rynku finansowego, zobowiązana jest do stosowania prawa i przestrzegania nałożonych na nią obowiązków i powinna tak zorganizować działalność, aby nie dochodziło w niej do naruszeń obowiązujących przepisów, a w szczególności nie oddziaływało to negatywnie na realizację obowiązków wobec klientów. Skoro reklamacja dotarła do Skarżącej, to klient miał prawo oczekiwać, że podmiot rynku finansowego, z którego usług korzysta i wobec którego wypełnił swój obowiązek wynikający z umowy również swój obowiązek względem tego klienta wykona w sposób rzetelny i w terminie wynikającym z przepisów prawa. Odnosząc się do wysokości nałożonej na Spółkę kary finansowej, stwierdzić należy, że stosownie do treści art. 32 ust. 2 u.r.f. przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, o której mowa w art. 32 ust. 1 ww. ustawy, nakładanej przez Rzecznika Finansowego na podmiot rynku finansowego, uwzględnia się stopień naruszenia przepisów, okoliczności tego naruszenia oraz możliwości finansowe podmiotu, który dokonał naruszenia. Jak wynika z uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji, ustalając wysokość nałożonej na Skarżącą kary pieniężnej Rzecznik Finansowy wziął pod uwagę charakter naruszenia przepisów ustawy, których w konkretnym stanie faktycznym dopuścił się podmiot rynku finansowego i ich skutki. W zakresie możliwości finansowych Skarżącej Organ oparł się na informacjach finansowych przekazanych przez Skarżącą i słusznie uznał, że kara pieniężna w wysokości 15.000 złotych w sposób istotny nie ingeruje w jej możliwości finansowe i tym samym nie odznacza się nadmierną dolegliwością. Ocena Organu, zdaniem Sądu, jest racjonalna, logiczna i spójna z ustalonym stanem faktycznym sprawy i obowiązującymi przepisami prawa powołanymi w uzasadnieniu decyzji. Wymierzona kara w stosunku do wielkości i kondycji finansowej Skarżącej nie stanowi dla niej rażąco wysokiego obciążenia. W ocenie Sądu Organ zasadnie przyjął, że brak jest powodów do uznania, że naruszenie prawa miało charakter znikomy, co przesądza o braku możliwości zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Zdaniem Sądu należy bowiem mieć na uwadze odmienny charakter zaniechania Strony polegającego na nieudzieleniu odpowiedzi na reklamację od podnoszonych w skardze okoliczności związanej z uzyskaniem przez klientkę dalszego odszkodowania. Obowiązek ustawowy, którego zaniechanie realizacji było sankcjonowane zaskarżoną decyzją obejmował udzielenie odpowiedzi na reklamację na zasadach określonych u.r.f. Nie dotyczył i nie sankcjonował zachowania Strony w związku z uwzględnieniem roszczeń klienta w całości czy też w części. Obowiązek bowiem udzielenia odpowiedzi na reklamację istnieje zarówno wtedy gdy nie jest ona w ocenie podmiotu rynku finansowego zasadna, jak i wtedy gdy uznaje ją za zasadną w całości czy też jedynie w części. Takie formalnie reglamentowane postępowanie reklamacyjne ma służyć uzyskaniu pewności obrotu i podwyższeniu poziomu ochrony osób korzystających z usług finansowych poprzez ustawowe ujednolicenie trybu i terminów rozpatrywania przez podmioty rynku finansowego reklamacji składanych przez ich klientów w ramach procedur skargowych (vide. poselski projekt ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego i o Rzeczniku Finansowym, VII kadencja, druk sejm. nr 3430, s. 16.). Nie można stracić z pola widzenia tego, iż instytucja odpowiedzi na reklamację, jak należy przypuszczać, stanowić ma instrument gwarancyjny, zabezpieczający należycie interesy klienta, który sformułował skuteczną reklamację, rozumianą jako umotywowane roszczenie powiązane z konkretną usługą świadczoną na jego rzecz. W interesie klienta z pewnością leży jak najszybsze otrzymanie odpowiedzi na wywiedzioną reklamację, dzięki czemu możliwe będzie rozważenie potrzeby kierowania sprawy na drogę postępowania sądowego, względnie – do postępowania interwencyjnego lub pozasądowego prowadzonego przez Rzecznika Finansowego, jak też do innego postępowania, będącego formą polubownego rozwiązania sporu. Za cel ustawy reklamacyjnej należy uznać więc dyscyplinowanie podmiotów rynku finansowego do wyrażania jednoznacznego stanowiska odnośnie do zgłoszonych przez klienta żądań w rozsądnym terminie (D. M. Marko, Obowiązek udzielenia odpowiedzi na reklamację przez podmioty rynku finansowego i jego cywilnoprawne skutki, PS 2018, nr 11-12, s. 103-117) Nie można zatem podzielić stanowiska Spółki o znikomej wadze naruszonego przez Spółkę prawa. Nadto, wprowadzone przez Stronę zmiany organizacyjno-procesowe nie mogą zostać uznane za wystarczające dla przyjęcia, że Skarżąca zaprzestała naruszenia prawa (str. 4 skargi) albowiem w ramach tej przesłanki nie chodzi o wprowadzenie rozwiązań prawnych czy organizacyjnych pozwalających na jego uniknięcie w przyszłości. Warto też zwrócić uwagę, że nawet w sytuacji gdy reklamację uważa się za rozpatrzoną zgodnie z wolą klienta (w przypadku niedotrzymania terminu określonego w art. 6, a w określonych przypadkach terminu określonego w art. 7 – art. 8 u.r.f.) ustawa nie przewiduje zwolnienia podmiotu rynku finansowego z odpowiedzialności administracyjnej za naruszenie zasad udzielania odpowiedzi na reklamację wynikających z art. 6 i 7 tej ustawy. Ponadto, z przesłanką zaprzestania naruszenia prawa mamy do czynienia w sytuacji naruszeń o charakterze ciągłym, które jest przerwane działaniem zgodnym z prawem. Natomiast w sytuacji obowiązków o charakterze terminowym, a z takim mamy do czynienia w niniejszej sprawie, z chwilą bezskutecznego upływu terminu na podjęcie działań z art. 6 i 7 u.r.f., dochodzi do naruszenia. Późniejsze, tj po terminie wynikającym z ustawy, wykonanie obowiązku (udzielenie odpowiedzi na reklamację) nie będzie przerywać stanu naruszenia prawa do którego doszło z chwilą upływu terminu na wykonanie czynności określonych prawem. Zasadnie też Organ nie znalazł podstaw do przyjęcia, że w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 189e k.p.a. W ocenie Sądu na uwagę w tym zakresie zasługuje uregulowanie przyjęte w § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 kwietnia 2020 r. w sprawie określenia innych terminów wykonania niektórych obowiązków sprawozdawczych i informacyjnych (tj. Dz.U.2021.1816) wydanego na podstawie art. 15zzg ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, z późn. zm.), zgodnie z którym "terminy, o których mowa w art. 6, art. 7 pkt 3 i art. 31 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego i o Rzeczniku Finansowym, w zakresie spraw, o których mowa w art. 31f ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, ulegają skróceniu do 14 dni". W tym stanie rzeczy, skoro terminy dla realizacji obowiązków podmiotu rynku finansowego związanych z rozpatrywaniem reklamacji w czasie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii uległy dodatkowemu skróceniu nie sposób przyjąć, że zaistniał stan działania siły wyższej uniemożliwiający w ogóle realizację spornych obowiązków. Zdaniem Sądu, poddana kontroli decyzja Rzecznika Finansowego została wydana na podstawie obowiązujących przepisów prawa i przy wydaniu decyzji na postawie art. 32 ust. 1 u.r.f. nie przekroczono granic uznania administracyjnego. Ustalenia Organu znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym, który został zgromadzony i zbadany w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), z poszanowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8). Analiza okoliczności faktycznych znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Zawiera bowiem odniesienie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz dokonaną przez Organ prawidłową wykładnię mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Tym samym Sąd stwierdza, że wydając zaskarżoną decyzję Organ nie naruszył podstawowych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego. Ze wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.).