VI SA/Wa 43/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Marek Maliński po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę

Pismem z dnia 4 grudnia 2025 r. K. O. (dalej "skarżąca"), reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. Skarga nie została opłacona. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 14 kwietnia 2026 r. (k. 20) skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 złotych, w zakreślonym przez sąd terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis powyższego zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 24 kwietnia 2026 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wskazanej wyżej przesyłki wynika, że została ona doręczona osobiście pełnomocnikowi (k. 22). Po sprawdzeniu w dokumentach księgowych tut. sądu (Rejestr Opłat Sądowych) ustalono, że do dnia 20 maja 2026 r. nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy (vide notatka służbowa, k. 23). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego podlega merytorycznemu rozpoznaniu jedynie w sytuacji, gdy spełnia niezbędne wymogi formalne przewidziane przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej: "p.p.s.a.") oraz zostanie prawidłowo opłacona. Wymóg opłaty został uregulowany w art. 220 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Inny rygor nieuiszczenia wpisu został przewidziany dla niektórych pism nazwanych w ustawie – p.p.s.a., tj. dla skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania. Jak stanowi bowiem art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W myśl art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie zaistniała przesłanka odrzucenia skargi. Skarżąca została wezwana prawidłowo do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w zakreślonym terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do wpisu. Z akt sprawy wynika, że korespondencja zawierająca odpis zarządzenia z dnia 14 kwietnia 2026 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego została doręczona osobiście pełnomocnikowi skarżącej w dniu 24 kwietnia 2026 r., zważywszy jednak na treść przepisu art. 83 § 2 p.p.s.a. (jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy) stwierdzić należy, że ostatnim dniem na uiszczenie wpisu od skargi był 4 maja 2026 r. Wezwanie pozostało jednak bez odpowiedzi, a w konsekwencji wpis sądowy od skargi nie został uiszczony. Potwierdza to zamieszczona w aktach sprawy notatka służbowa z 20 maja 2026 r. o nieodnotowaniu w Rejestrze Opłat Sądowych wpłaty do niniejszej sprawy. Na marginesie należy zaznaczyć, że skarżąca nie należy do kręgu podmiotów zwolnionych z obowiązku uiszczania kosztów sądowych wymienionych w art. 239 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe okoliczności, wobec bezskutecznego upływu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę, czyniąc to na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Dlatego orzekł, jak w sentencji.