VII SA/Wa 2102/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2022 r. Nr KOA/3075/Zs/22 w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych oddala skargę

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem z 17 sierpnia 2022 r. znak: KOA/3075/Zs/22, po rozpatrzeniu zażalenia E. S. na postanowienie Starosty [...] z [...] czerwca 2022 r., znak [...] o odmowie wydania zaświadczenia "stwierdzającego, że w budynku przy ul. [...] znajduje się 6 samodzielnych lokali" – utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z 29 kwietnia 2022 r., sprecyzowanym pismem z 6 czerwca 2022 r., E.S., powołując się na art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali wystąpiła do Starosty [...] o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych, znajdujących się w budynku mieszkalnym przy ul. [...], wybudowanego w oparciu o pozwolenie na budowę Nr [...] z dnia 1 września 2008 r., tj. lokali nr: 1, 2, 3, 4, 5 i 6. Do wniosku dołączyła kserokopie dokumentów. Starosta [...] postanowieniem z [...] czerwca 2022 r., znak: [...] odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. W podstawie prawnej wskazał art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z poźn. zm., dalej k.p.a.) w związku z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali (Dz. U. z 2021 r. poz. 1048) Po wyjaśnieniu, że wnioskująca posiada interes prawny w złożeniu wniosku, Starosta [...] podał, że nie może potwierdzić faktu istnienia w budynku mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie bliźniaczej sześciu lokali mieszkalnych. Wskazał, że wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że 6 lokali mieszkalnych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym przy ul. [...] stanowi samodzielne lokale mieszkalne oznaczałoby, że Starosta [...] potwierdziłby, iż przedmiotowy budynek stanowi budynek mieszkalny wielorodzinny, co byłoby sprzeczne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie nadmienił, że w dniu 4 września 2018 r. Starosta [...] zaświadczeniem Nr 41/2018 stwierdził, że w budynku mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie bliźniaczej usytuowanym przy ul. [...] wydzielone zostały 4 lokale mieszkalne wraz z pomieszczeniami przynależnymi. W tej sytuacji zdaniem organu I instancji nie jest możliwe wydzielenie w budynku mieszkalnym opisanym we wniosku wydzielenie sześciu lokali mieszkalnych. W zażaleniu na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości, E.S. (dalej skarżąca) wniosła o jego uchylenie, wskazując, iż Starosta [...] błędnie interpretuje § 34 planu zagospodarowania przestrzennego i podniosła, iż organ architektoniczny wydał pozwolenie na budowę budynku wielorodzinnego, a następnie w kolejnym postępowaniu, w sprawie wniosku o uchylenie pozwolenia Starosta odmówił uchylenia tego pozwolenia na budowę stwierdzając, że jest ono "zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego". Zmiany, które inwestor poczynił podczas budowy nie zmieniły charakteru tego budynku, jako małego budynku wielorodzinnego. Skarżąca wyjaśniając okoliczności wydania zaświadczenia o czterech lokalach, podała, że dwa lokale dwupoziomowe chce podzielić na cztery lokale, a nie sześć lokali, czego odmawia inwestorowi Starosta w zaskarżonym postanowieniu. Rozpoznając zażalenie, postanowieniem z 17 sierpnia 2022 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: Kolegium, organ odwoławczy), podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. zaskarżone postanowienie utrzymało w mocy. Po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, organ odwoławczy wyjaśnił regulacje prawne samodzielnego lokalu mieszkalnego (art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali), wskazując, iż odrębną nieruchomość w budynku mieszkalnym jednorodzinnym mogą stanowić co najwyżej dwa samodzielne lokale mieszkalne. Ograniczenie to nie ma zastosowania do budynków, które zostały wybudowane na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed dniem 11 lipca 2003 r. (art. 2 ust. 1c ustawy). Jak podało Kolegium z kopii zawiadomienia o zakończeniu budowy wynika, że w dniu 20 listopada 2010 r. została zakończona budowa budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej w J. przy ul. [...], działka nr ew. [...], obręb [...], zrealizowanego na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2008 r., nr [...] o pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 2 ust. 1b i 1c ustawy o własności lokali. Na obszarze, na którym położona jest przedmiotowa nieruchomość obowiązuje uchwała Nr [...] Rady Miasta J. z dnia 18 stycznia 2002r. w sprawie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta J. - etap I (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2002r., Nr 40, poz. 930, zwany dalej planem miejscowym). Działka nr ew. [...] znajduje się na obszarze oznaczonym w planie symbolem ML-7. Zgodnie z § 34 ust. 1 planu miejscowego dla jednostki terenowej ML-7 ustala się jako przeznaczenie podstawowe zabudowę mieszkaniową jednorodzinną na działkach leśnych, w formie zabudowy wolnostojącej lub bliźniaczej. Natomiast zgodnie z § 34 ust. 2 planu miejscowego ustala się, że dopuszczalnymi funkcjami towarzyszącymi są usługi w zakresie turystyki i rekreacji, sytuowane w parterach budynków mieszkalnych lub w osobnych budynkach. Dalej Kolegium wyjaśniło, że przez przeznaczenie podstawowe należy rozumieć dominującą na obszarze określonej jednostki terenowej, ustaloną w zmianie planu funkcję przestrzenną (§ 6 pkt 5 planu miejscowego), natomiast przez dopuszczalną funkcję towarzyszącą należy rozumieć dopuszczalną na obszarze określonej jednostki terenowej, ustaloną w zmianie planu funkcję przestrzenną o znaczeniu drugorzędnym w stosunku do funkcji dominującej i będącą jej uzupełnieniem (§ 6 pkt 6 planu miejscowego). Analizując § 9 ust. 1 planu miejscowego, w tym pkt 3) wskazano, że z powyższych przepisu planu miejscowego wynika, iż wbrew zarzutom zażalenia na obszarze ML-7 dopuszczalna jest wyłącznie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Przepisy planu przewidują zabudowę wielorodzinną na obszarze oznaczonym w planie symbolem MW1. Następnie Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021r., poz. 2351, z poźn. zni.) przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Wydanie zatem zaświadczenia o samodzielności 6 lokali mieszkalnych prowadziłoby de facto do potwierdzenia w drodze zaświadczenia, że budynek mieszkalny położony w J. przy ul. [...] jest budynkiem wielorodzinnym, co byłoby sprzeczne z powołanymi wyżej przepisami planu miejscowego. Kolegium omówiło regulacje prawne wynikające z art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a. oraz art. 218 § 1 k.p.a., stwierdzając, iż nie ulega wątpliwości, że zaświadczenie wydawane przez organ stanowi oświadczenie wiedzy tego organu oparte na danych będących w jego posiadaniu, co wynika wprost żart. 218 § 1 k.p.a. Nie jest zatem dopuszczalne w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych, jeśli nie wynikają one z prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Istotą zaświadczenia jest potwierdzenie niebudzących wątpliwości danych znajdujących się w ewidencji, rejestrze lub innych zbiorach organu administracji. Innymi słowy jak podał organ odwoławczy - dopuszczalne jest wydanie zaświadczenia wyłącznie na podstawie posiadanych przez organ danych bez potrzeby ich tworzenia, kreowania czy ustalania w drodze interpretacji, analizy lub porównania i wyprowadzania określonych wniosków. Zaświadczenie przenosi tylko już istniejące dane z rejestru, zbioru lub ewidencji do treści zaświadczenia. Końcowo odniesiono się do kwestii bezprawnie pobranej opłaty skarbowej za wydanie zaświadczenia. W skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości oraz poprzedzającego je postanowienia Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2022 r. W skardze mającej charakter opisowy podniosła, że podstawowymi jej zarzutami stawianymi zaskarżonemu postanowieniu SKO, jest sprzeczność zawartego tam rozstrzygnięcia z posiadanym materiałem dowodowym oraz całkowite pominięcie argumentacji zażalenia na postanowienie Starosty, opisane szczegółowo w drugiej części uzasadnienia ww. zażalenia. Zdaniem SKO, jak wywiodła skarżąca, jest wniosek o wydanie zaświadczenia o lokalach dotyczący "budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej", co uniemożliwia wydanie zaświadczenia o istnieniu 6 lokali. Tymczasem jej wniosek, nic nie mówił o "budynku jednorodzinnym" tylko o "budynku mieszkalnym". Również – wbrew twierdzeniu SKO - pozwolenie na budowę wydane E. S. w dniu 1 września 2008 r. nr [...] (załączone do wniosku) zezwalało na budowę "budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej". Podkreśliła, że bezspornym jest, że budynek z wniosku to "budynek wielorodzinny'", zatem nic nie stoi na przeszkodzie, by wydzielić w nim odrębnych 6 lokali (tzn. dwa większe-dwupoziomowe podzielić na mniejsze). W dalszej części skargi skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Kolegium w zakresie czytania planu miejscowego - § 34. W jej ocenie na obszarze jednostki terenowej oznaczonej w planie zagospodarowania przestrzennego jako ML -7 dominującą zabudową powinna być zabudowa jednorodzinna, co tym samym nie wyklucza innej zabudowy, ale takiej, która nie narusza "ładu przestrzennego". Podniosła również, że Starosta [...] zatwierdził dla budynku mieszkalnego projekt instalacji gazowej dla "sześciu lokali", przypomniała poprzednie wyroki sądów administracyjnych dotyczące budynku oraz odniosła się do decyzji Wojewody z 14 października 2020 r., nr 721/OPON/2020 – w której Wojewoda odmówił uchylenia pozwolenia na budowę stwierdzając, iż plan przestrzenny przewidywał dla terenu ML -7 "jedynie" zabudowę jednorodzinną, uznając jednocześnie, że nie jest naruszenie poważne, nie powoduje negatywnych skutków społeczno-gospodarczych, a ponadto nie narusza w żaden sposób ładu przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje podniesioną w treści zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 217 § 1 i § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się na żądanie osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia, jeżeli: 1. urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1); 2. osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). Z kolei stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r. poz. 1048 ze zm.), samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, mogą stanowić odrębne nieruchomości. Zgodnie art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia. W myśl art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali, ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu mieszkalnego następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie. Odrębną nieruchomość w budynku mieszkalnym jednorodzinnym mogą stanowić co najwyżej dwa samodzielne lokale mieszkalne. Mając na uwadze datę zakończenia budowy budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej w J. przy ul. [...] (wynika z kopii zawiadomienia o zakończeniu budowy) - 20 listopada 2010 r., w sprawie nie ma zastosowania art. 2 ust. 1b i 1c ustawy o własności lokali. Zasadnie zatem przyjęły organy w rozpoznawanej sprawie, że działka nr ew. [...], na której usytuowana jest zabudowa bliźniacza znajduje się w obszarze oznaczonym w planie symbolem ML -7 obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z § 34 ust. 1 planu miejscowego dla jednostki terenowej ML-7 ustala się jako przeznaczenie podstawowe zabudowę mieszkaniową jednorodzinną na działkach leśnych, w formie zabudowy wolnostojącej lub bliźniaczej. Natomiast zgodnie z § 34 ust. 2 planu miejscowego ustala się, że dopuszczalnymi funkcjami towarzyszącymi są usługi w zakresie turystyki i rekreacji, sytuowane w parterach budynków mieszkalnych lub w osobnych budynkach. Istota sporu dotyczy miedzy innymi kwestii rozumienia zapisów dotyczących zabudowy w terenie oznaczonym w planie symbolem ML -7. Organ odwoławczy konsekwentnie twierdził w zaskarżonym postanowieniu, że z zapisów planu miejscowego wynika, iż na obszarze ML – 7 dopuszczalna jest wyłącznie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Kolegium wskazywało na art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), zgodnie z którym budynek mieszkalny jednorodzinny, to budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Z kolei skarżąca w swojej skardze podnosiła, że budynek z wniosku – to budynek wielorodzinny (str. 2 skargi), argumentowała to poprzednim wyrokiem zapadłym w sprawie VII SA/Wa 2195/17. Niewątpliwie w poprzednim wyroku (w sprawie VII SA/Wa 2195/17) stwierdzono, że, cyt.: "w niniejszej sprawie mamy do czynienia z zabudową bliźniaczą". Skarżąca w swojej interpretacji planu miejscowego przyjmowała – w obszarze jednostki ML-7 jako dominującą zabudowę jednorodzinną, co tym samym nie wyklucza innej zabudowy, ale takiej która nie narusza "ładu przestrzennego". Nawiązywała również do innych spraw sądowych oraz załączyła do skargi kopię decyzji Starosty [...] z [...]marca 2010 r., Nr [...]. Zdaniem Sądu stanowisko Kolegium jest zasadne, a skarga pozbawiona jest racjonalnych argumentów. Zaznaczenia wymaga, że zaświadczenie o samodzielności lokalu jest dokumentem urzędowym potwierdzającym, że dany lokal spełnia wymogi samodzielności lokalu. Jest ono niezbędne dla dokonania czynności wydzielenia lokalu, jako samodzielnej nieruchomości lokalowej z nieruchomości głównej. Wydzielenie zaś lokalu jako odrębnej nieruchomości jest niezbędne do ustanowienia dla danego lokalu prawa odrębnej własności. Pod pojęciem budynku mieszkalnego jednorodzinnego przepisy ustawy Prawo budowlane nakazują rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielna całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nie przekraczającej 30% całkowitej powierzchni budynku (art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego). Warunek dotyczący możliwości wydzielenia nie więcej niż dwóch lokali w budynku jednorodzinnym koresponduje z treścią art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali. Jak już bowiem podniesiono, z regulacji tej wynika, że odrębną nieruchomość w budynku mieszkalnym jednorodzinnym mogą stanowić co najwyżej dwa samodzielne lokale mieszkalne. W ocenie Sądu argumentacja skarżącej nie stanowi podstawy do wydania wnioskowanego zaświadczenia i nie uzasadnia uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. Wydanie zaświadczenia w niniejszej sprawie zależy w istocie od ustalenia, czy budynek, w odniesieniu do którego skarżąca domaga się wydania zaświadczenia o samodzielności 4 lokali, jest budynkiem jednorodzinnym, czy też wielorodzinnym. Stwierdzenie bowiem, że przedmiotowy budynek jest domem mieszkalnym jednorodzinnym, uniemożliwia skuteczne żądanie skarżącej we wskazanym zakresie. Analiza przedstawionych dokumentów przez skarżącą, dokumentacja miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozwala Sądowi z całą mocą przyznać rację Kolegium, że skarżąca nie przedstawila żadnych dowodów wskazujących, iż przedmiotowy budynek znajdujący się na działce nr ew. [...] w J. jest budynkiem wielorodzinnym. Przeczą temu po pierwsze zapisy § 34 ust. 1 planu miejscowego dla jednostki terenowej ML-7 ustala się jako przeznaczenie podstawowe zabudowę mieszkaniową jednorodzinną na działkach leśnych, w formie zabudowy wolnostojącej lub bliźniaczej. Okoliczność, że mamy do czynienia z zabudową bliźniaczą została potwierdzona w wyroku VII SA/Wa 2195/17 – na który zresztą wskazywała skarżąca w skardze (str. 2 skargi). Organ odwoławczy prawidłowo dokonał analizy i interpretacji zapisów § 34 ust. 1 i ust. 2 planu miejscowego, jak również § 9 ust. 1 pkt 3) dotyczącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach leśnych o powierzchni powyżej 1500 m2 jednostki terenowe oznaczone na rysunku planu symbolami ML -7. Jak wskazują zapisy planu, na obszarze ML -7, dopuszczalna jest wyłącznie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zaś zabudowa wielorodzinna dotyczy obszaru oznaczonego w planie symbolem MW1. Również w powoływanej przez skarżącą decyzji Starosty [...] z marca 2010 r. znak: [...], odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej nr [...], przeniesionej decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. z inwestora E. S. nz rzecz J. S. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej na dz. nr ew. [...] obr. [...]. Przy ul. [...] w J. – w uzasadnieniu decyzji wyraźnie stwierdzono iż budynek nie jest budynkiem wielorodzinnym a budynkiem jednorodzinnym w zabudowie bliźniaczej, co zawarte jest we wniosku inwestora a także w decyzji o pozwoleniu na budowę. Słusznie zauważa to także Kolegium w odpowiedzi na skargę, cytując powyższy fragment decyzji. Konkludując w realiach rozpoznawanej sprawy prawidłowe jest stwierdzenie organów odnośnie braku dokumentów formalno-prawnych pozwalających na wydanie zaświadczenia stwierdzającego, ze w budynku przy ul. [...] w J. znajduje się 6 samodzielnych lokali. Zauważenia wymaga, że Starosta wydając zaświadczenie nie może pomijać definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego – zamieszczonej w przepisach Prawa budowlanego, z której to definicji wynika, że w domu jednorodzinnym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku. Wynikający z powołanego wyżej przepisu warunek dotyczący możliwości wydzielenia nie więcej niż dwóch lokali w budynku jednorodzinnym oznacza, że odrębną nieruchomość w budynku mieszkalnym jednorodzinnym mogą stanowić co najwyżej dwa samodzielne lokale mieszkalne. Dopóki zatem budynek co do którego skarżąca złożyła wniosek, w świetle przepisów prawa budowlanego jest budynkiem jednorodzinnym, uznać należy za niedopuszczalne wydanie zaświadczenia o samodzielności dla czterech lokali mieszkalnych. Żądanie wydania zaświadczenia tej treści stanowi próbę obejścia przepisów Prawa budowlanego i ustawy o własności lokali. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329), sąd skargę oddalił.