VII SA/Wa 2468/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Wojciech Białogłowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2025 r., na posiedzeniu niejawnym, ze skargi K.P., D.K. i D.K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lipca 2024 r., nr 890/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego, p o s t a n a w i a: odrzucić skargę w części dotyczącej D. K. i D.K..

I 1. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze K. P., D. K. i D. K. (dalej też: skarżący) zarzucili decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 25 lipca 2024 r. (nr 890/2024) niezgodność z prawem. 2. Skarga została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym: Decyzją z 18 stycznia 2024 r. (nr IIWT/65/2024) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy nakazał K. P. rozbiórkę obiektu budowlanego. Odwołanie od tej decyzji wnieśli D. K. i D. K. Decyzją z 25 lipca 2024 r. (nr 890/2024) Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725), umorzył postępowania odwoławcze. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wojewódzki wskazał, że odwołujący – czyli D. K. i D. K. – nie mają interesu prawnego, albowiem adresatem decyzji organu powiatowego była wyłącznie K. P. 3. W odpowiedzi na powyższą skargę, zawartej w piśmie procesowym z 7 października 2024 r., Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. 4. Wszyscy skarżący złożyli wnioski o przyznanie im prawa pomocy. 4.1. Postanowieniem z 7 marca 2025 r. (sygn. akt VII SPP/Wa 689/24) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania K. P. prawa pomocy na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Na powyższe postanowienie skarżący oraz R. P. wnieśli zażalenie. Postanowieniem z 26 czerwca 2025 r. (sygn. akt II OZ 704/25) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie K. P. oraz odrzucił zażalenie D. K., R. P. i D. K. 4.2. Zarządzeniem z 17 grudnia 2024 r. (sygn. akt VII SPP/Wa 690/24) starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie wniosek D. K. o przyznanie prawa pomocy pozostawił bez rozpoznania na podstawie art. 257 w związku z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Na powyższe zarządzenie D. K. wniosła sprzeciw. Postanowieniem z 7 marca 2025 r. (sygn. akt VII SPP/Wa 690/24) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy zarządzenie z 17 grudnia 2024 r. Na powyższe postanowienie K. P. i D. K. wniosły zażalenie. Postanowieniem z 22 maja 2025 r. (sygn. akt II OZ 705/25) Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie. 4.3. Zarządzeniem z 17 grudnia 2024 r. (sygn. akt VII SPP/Wa 691/24) starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie wniosek D. K. o przyznanie prawa pomocy pozostawił bez rozpoznania na podstawie art. 257 w związku z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Na powyższe zarządzenie D. K. wniósł sprzeciw. Postanowieniem z 7 marca 2025 r. (sygn. akt VII SPP/Wa 691/24) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy zarządzenie z 17 grudnia 2024 r. Na powyższe postanowienie skarżący wnieśli zażalenie. Postanowieniem z 22 maja 2025 r. (sygn. akt II OZ 706/25) Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie. 5. Postanowieniem z 7 marca 2025 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2468/24) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę w części dotyczącej K. P. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Na powyższe postanowienie skargę kasacyjną wnieśli skarżący. Postanowieniem z 29 lipca 2025 r. (sygn. akt II OSK 1148/25) Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną. 6. Zarządzeniami z 26 września 2025 r. (sygn. akt VII SAB/Wa 2468/24) Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał D. K. i D. K. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł – w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia tego zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Na powyższe zarządzenia D. K. i D. K. wnieśli zażalenia. Postanowieniem z 3 grudnia 2025 r. (sygn. akt II OZ 1876/25) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie D. K. oraz odrzucił zażalenie D. K. Postanowieniem z 3 grudnia 2025 r. (sygn. akt II OZ 1877/25) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie D. K. oraz odrzucił zażalenie D. K. 7. Na zarządzenia z 29 stycznia 2026 r. (sygn. akt VII SAB/Wa 2468/24) Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwaniami z 4 lutego 2026 r. D. K. i D. K. zostali wezwaniu do wykonania prawomocnych zarządzeń z 26 września 2025 r. 8. Wezwania z 4 lutego 2026 r. zostały skutecznie doręczone D. K. i D. K. w dniu 11 lutego 2026 r. 9. W dniu 9 marca 2026 r. ustalono w Rejestrze Opłat Sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że do niniejszej sprawy nie wpłynęła jakakolwiek suma pieniężna, uiszczona tytułem należnego wpisu sądowego. II Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 219 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.) strona wnosząca skargę obowiązana jest uiścić wpis sądowy od skargi. Sąd administracyjny nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczony należny wpis. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby – pod rygorem jej odrzucenia – uiścił wpis w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Skarga, od której – pomimo wezwania – nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). 2. W niniejszej sprawie D. K. i D. K., inicjując przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie postępowanie odnośnie do decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nie uiścili wpisu sądowego od skargi. Zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 września 2025 r. są zaś prawomocne wobec – z jednej strony – prawomocnego pozostawienia bez rozpoznania ich wniosków o przyznanie prawa pomocy, a z drugiej – oddalenia zażaleń na nie przez Naczelny Sąd Administracyjny. 3. Ponieważ D. K. i D. K. nie uczynili zadość wezwaniu do uzupełnienia braku fiskalnego skargi, a w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych tut. Sądu nie zidentyfikowano bowiem wpłaty do niniejszej sprawy; nie ma w aktach sądowych również żadnej korespondencji od skarżącej, w której przedłożyłaby dowód uiszczenia należnego wpisu. W związku z powyższym – na zasadzie art. 220 § 3 p.p.s.a. – należało odrzucić skargę w części dotyczącej D. K. i D. K.