VII SA/Wa 596/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi A. G. na uchwałę Rady Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2021 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę

Rada Miasta L. w dniu [...] sierpnia 2021 r. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. dla obszaru "[...]" (Dz. Urz. Woj. M. z 2021 r. poz. [...]). W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. G. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając powyższą uchwałę w części dotyczącej nieruchomości – działki nr ew. [...] obręb [...], wniósł o: - stwierdzenie nieważności uchwały w części tekstowej i graficznej (rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) na terenie działki o numerze ew. [...] obręb [...]; - zasądzenie kosztów postępowania od organu wg norm przepisanych. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu aktualnym w dacie podjęcia uchwały, dalej u.p.z.p.) - przez jego niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie art. 140 Kodeksu cywilnego w stosunku do działki Skarżącego ew. nr [...] obręb [...]. Uzasadniając swoje stanowisko, skarżący podał, iż jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości - działki nr [...] obręb [...], położonej u zbiegu ulic J. i J., na obszarze objętym zaskarżoną uchwałą Rady Miasta L. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. dla obszaru "[...]" (dalej uchwała, plan). Nieruchomość działka nr ew. [...]. o pow. 2386 m2, została oznaczona w planie miejscowym symbolem 1U - zabudowa usługowa. Zgodnie z przepisami planu zawartymi w § 22 uchwały: "Ustalenia dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami: 1U, 1) przeznaczenie terenu - zabudowa usługowa. Plan przewiduje realizację na działce Skarżącego nr [...] obręb [...] budynku o znacznych rozmiarach, łącznie ok. 7000 m2 powierzchni użytkowej, jednocześnie (§ 12 uchwały) zakazując "lokalizacji: 1) usług uciążliwych;(...) 3) obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2; (...) 5) handlu hurtowego, magazynów. Natomiast w § 3 ust. 1 pkt 16 plan definiuje pojęcie funkcji w zabudowie usługowej, jako "działalność służąca zaspokajaniu potrzeb ludności(...). W kategorii tej nie mieszczą się zatem budynki biurowe. Dalej skarżący wywodzi, iż przepisy uchwały uniemożliwiają zastosowanie planu do tego typu obiektu, z uwagi na nienadające się do interpretacji zasady obliczania minimalnej liczby miejsc postojowych dla samochodów. W tym zakresie wskazuje § 14 ust. 4 uchwały: "4. W ramach miejsc do parkowania i sposobu ich realizacji: 1) nakazuje się zapewnienie miejsc do parkowania w granicach działki budowlanej lub działek budowlanych, na których zlokalizowana jest inwestycja; 2) nakazuje się zapewnienie miejsc do parkowania dla samochodów osobowych w ilości dostosowanej do programu funkcjonalno-użytkowego obiektu zgodnie ze wskaźnikami ilościowymi: c) w budynkach usługowych, z uwzględnieniem miejsc postojowych w garażach: - hotele, pensjonaty: minimum 1 na 2 pokoje oraz minimum 1 dla autokarów na 30 pokoi, - banki, poczty, biuro, administracja publiczna: minimum 3 na 100 m2 powierzchni użytkowej, nie mniej niż 2 miejsca, - usługi, handel: minimum 2 na 100 m2 powierzchni użytkowej, niemniej niż 3 na 10 zatrudnionych, - kina, gastronomia: na każde 100 miejsc siedzących minimum 20, nie mniej niż 10,". Jak podnosi autor skargi - uchwała nie definiuje pojęcia "powierzchnia użytkowa" w rozumieniu niezbędnym dla obliczenia liczby miejsc postojowych, ponieważ nie wskazuje, czy należy do niej wliczać powierzchnie wspólne budynku, służące wszystkim funkcjom (np. komunikacyjne, garażowe, techniczne itd.), a ponadto: - odnosi liczbę miejsc do "pokoi" w hotelach i pensjonatach, co nie ma związku z liczbą osób - użytkowników pojazdów, - w przypadku obiektów handlowych nie odnosi liczby miejsc postojowych do powierzchni sprzedaży, ale do całej "powierzchni użytkowej", również tej nie generującej osób - użytkowników pojazdów. Zdaniem skarżącego każda podana w projekcie budowlanym metoda i sposób podejścia do obliczenia niezbędnej liczby miejsc parkingowych dla obiektu wielofunkcyjnego zostanie zakwestionowana przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Ponadto na podstawie zaskarżonej uchwały nie jest możliwe ustalenie liczby miejsc postojowych dla obiektu usługowego wielofunkcyjnego. W rezultacie skarżący wskazuje, że zaskarżona uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. dla obszaru "[...]", na skutek opisanej wyżej rażącej wady prawnej narusza indywidualny interes prawny Skarżącego, znacząco utrudniając mu zagospodarowanie nieruchomości, jak również korzystanie z niej, zgodne ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem. Skarżący wywodzi swój interes prawny z prawa użytkowania wieczystego działki ew. nr [...] obręb [...], wywodząc, że uchwała narusza interes prawny Skarżącego na skutek naruszenia obiektywnego porządku prawnego, to jest art. 15 ust. 2 pkt 6, zgodnie z którym: "2. W planie miejscowym określa się obowiązkowo: (...) 6) (...) minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji (...); W zaskarżonej uchwale minimalną liczbę miejsc do parkowania określono w taki sposób, że nie jest możliwa jego jednoznaczna interpretacja i zastosowanie w stosunku do obiektu usługowego wielofunkcyjnego. W odpowiedzi na skargę, Rada Miasta L., reprezentowana przez Prezydenta Miasta wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi, organ wyjaśnił, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Skarga została wniesiona przez osobę niemającą pełnomocnictwa i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Koleją przesłanką do odrzucenia przedmiotowej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jest brak naruszenia interesu prawnego wnoszącego skargę ww. uchwałą Rady Miasta L. W niniejszej sprawie skarżący posiada interes faktyczny, nie posiada zaś interesu prawnego . Z kolei argumentując oddalenie skargi, organ wyjaśnił, że sporządzony plan ma charakter regulacyjny, porządkujący stan faktyczny obszaru objętego opracowaniem, sankcjonujący istniejącą strukturę przestrzenną wyznaczoną przez istniejący układ ulic. Po omówieniu zasad sporządzenia planu i procedury jego przeprowadzenia, organ wskazał, że sporządzony miejscowy plan, uwzględnia: rozstrzygnięcia wniosków, zebrane: opinie i uzgodnienia, uwagi z trzech wyłożeń do publicznego wglądu oraz ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta L. Ustalenia mpzp "[...]", są zgodne z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miejskiej L., uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miasta L. z dnia [...] czerwca 2017 r. Studium, jako główny cel kierunków działań mających na celu poprawę zagospodarowania oraz użytkowania terenów wskazuje rozwój gospodarczy, podniesienie standardu i jakości życia mieszkańców oraz wzrost atrakcyjności miasta dla jego mieszkańców. Działka nr ew. [...] obręb [...] usytuowana jest u zbiegu ulic J. i S., na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 1U - teren zabudowy usługowej (teren obejmuje wyłącznie tę działkę). Wyjaśniając, iż zasady zagospodarowania terenu 1U należy czytać łącznie z pozostałymi zapisami uchwały (zawartymi w poszczególnych rozdziałach), stwierdził, że na działce nr ew. [...] obręb [...], terenie oznaczonym w mpzp symbolem 1U, przyjęta w ustaleniach zabudowa usługowa zgodna jest z ustaleniami obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miejskiej L., uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miasta L. z dnia [...] czerwca 2017 r. W Studium teren oznaczony jest na rysunku planu symbolem U - zabudowa usługowa. Analizując zapisy odnoszące się do § 12 mpzp, organ wyjaśnił, że zgodnie z tym zapisem nie zakazuje się realizacji budynków biurowych, co podniesiono w skardze. Na wnioskowanej działce - terenie 1U, zgodnie z przyjętymi ustaleniami, będzie możliwe zrealizowanie w istniejących i planowanych budynkach, całego wachlarza usług. Plan nie przesądza ani o tym jakie mają być to usługi ani też nie ogranicza ich ilości i wzajemnych proporcji. Jedynym warunkiem jest uwzględnienie w wyborze katalogu usług, ograniczeń określonych w mpzp w § 3 ust. 1 pkt 16 oraz § 12. Następnie organ poddał szczegółowej analizie § 14 uchwały - dotyczący miejsc parkingowych, stwierdzając przy tym, że zgodnie zasadami określonymi w Rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej'’ (Dz. U. 2016 poz. 283), w §4 ust. 1 – w treści uchwały nie można powtarzać przepisów zamieszczonych w innych ustawach – nie wprowadzono w związku z tym definicji powierzchni użytkowej. Sposób obliczenia powierzchni użytkowej został określony w Rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r, w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Definicja powierzchni użytkowej różni się w zależności od sposobu jej wykorzystania. Zasady określono w Polskiej Normie PN-ISO 9836 w §1 2 Właściwości użytkowe w budownictwie. Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych. Inwestor ustala jaką funkcję będą pełniły planowane obiekty na jego nieruchomości, w tym przypadku na terenie 1U, a projektant realizujący zamierzenie odpowiada za zgodność projektu architektoniczno - budowlanego z obowiązującymi przepisami prawa. Rolą projektanta nowych obiektów ale także istniejących, które będą podlegać np. rozbudowie lub zmianie sposobu użytkowania, będzie obliczenie ilości miejsc postojowych wg przyjętego w mpzp normatywu (Rozdział 10 § 14 ust. 4). Końcowo wskazano, że na żadnym etapie trwającej ponad 3,5 roku procedury planu, właściciele działki [...] obręb [...], nie kwestionowali ustalonych zasad parkowania ani też przyjętych ustaleń dotyczących usług. Kwestionowane w skardze zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Legionowo dla obszaru "[...]" w części dotyczącej działki nr ew. [...] obręb [...], są nieuzasadnione. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Radę Miasta L. art. 140 ustawy Kodeks cywilny organ uznał, że jest on także nieuzasadniony. Pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z 17 maja 2022 r. podtrzymał swoją argumentację, podnosząc że uchwała narusza art. 15 ust. 2 pkt 6 upzp, przez jego niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie art. 140 Kodeksu cywilnego w stosunku do działki skarżącego nr ew. [...] obręb [...]. Zdaniem strony skarżącej metoda określenia wskaźnika parkingowego bez zdefiniowania powierzchni użytkowej obiektu usługowego wielofunkcyjnego dla celów obliczenia liczby miejsc parkingowych uniemożliwia jednoznaczne i bezsporne ustalenie liczby tych miejsc w projekcie budowlanym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2022 r., poz. 329, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosownie zaś do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kognicji Sąd zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. powołany został do orzekania w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. W pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest stwierdzić, że skarga w przedmiotowej sprawie jest dopuszczalna, bowiem została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. – w brzmieniu znajdującym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie – który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Badając dopuszczalność wniesienia przedmiotowej skargi należy również ocenić, czy Skarżącemu przysługuje indywidualny i bezpośredni interes prawny do zaskarżenia przedmiotowego planu. Z naruszeniem interesu prawnego mamy do czynienia wówczas, gdy zaskarżonym aktem zostanie, w sferze prawnej, odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa, bądź też zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub zmieniony dotychczas ciążący na nim obowiązek. Przy czym związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną strony skarżącej, a zaskarżoną uchwałą musi istnieć już obecnie, a nie w przyszłości oraz powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków (zob. wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt: IV SA/Wr 424/16, IV SA/Wr 425/16, IV SA/Wr 426/16, dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, Skarżący w rozpoznawanej sprawie niewątpliwie legitymuje się interesem prawnym, który uprawniał go do wywiedzenia przedmiotowej skargi. Skarżący jest bowiem użytkownikiem wieczystym działki nr ewid. [...] o powierzchni 2386 m2 obręb [...] w L., objętej postanowieniami uchwalonego Planu Miejscowego. Nieruchomość skarżącego została oznaczona w planie miejscowym symbolem 1U, działka jest położona u zbiegu ulic J. i J. Plan ustala przeznaczenie podstawowe - zabudowa usługowa (§ 22 uchwały), przewidując na wspomnianym terenie realizację budynku o znacznych rozmiarach i łącznie jak wynika ze skargi około 7000 m2 powierzchni użytkowej (co nie jest sporne). Bez wątpienia więc Plan ingeruje bezpośrednio w interes prawny Skarżącego, a jak wskazuje się w orzecznictwie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) skargi. Ingerencja ta nie musi jednak uzasadniać unieważnienia Uchwały w postulowanym zakresie. Rozpoznając skargę merytorycznie sąd ocenia bowiem, czy wraz z naruszeniem interesu prawnego skarżącego doszło również do naruszenia obiektywnego porządku prawnego i w zależności od tego skarga może, ale nie musi, być uwzględniona. Obowiązek uwzględnienia skargi na uchwałę organu gminy powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z dnia 31 maja 2017 r., sygn. II OSK 2298/15, CBOSA). Przed przystąpieniem do merytorycznego badania zaskarżonej uchwały należy przypomnieć, że analiza ta musi odbywać się z uwzględnieniem przepisów u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym na dzień przyjęcia Uchwały Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. W rozpoznawanej sprawie ze względu na przedmiot zaskarżenia, którym jest uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sąd uwzględnić musiał również regulację szczególną zawartą w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którą nieważność aktu powoduje również naruszanie zasad sporządzania planu miejscowego lub istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. W myśl zaś art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (nazywanego też "procedurą planistyczną") – którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności planu z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Natomiast pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności planu z przepisami prawa – należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 1778/08 i z dnia 11 września 2008 r. sygn. akt II OSK 215/08, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 listopada 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 460/16, CBOSA). Zasady sporządzania planu miejscowego dotyczą zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna oraz załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Zawartość planu miejscowego określają art. 15 ust. 1 i art. 17 pkt 4 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p., jego przedmiot art. 15 ust. 2 i 3, natomiast standardy dokumentacji planistycznej (materiały planistyczne, skalę opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardy oraz sposób dokumentowania prac planistycznych) określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587). Analizując dokumentację związaną z procedurą planistyczną w przedmiotowej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do uznania, by doszło do istotnych naruszeń trybu sporządzania Planu Miejscowego ani właściwości organów wynikających z przepisów u.p.z.p. Dochowanie przez organ planistyczny reguł trybu sporządzania Planu miejscowego w zasadzie nie jest również kwestionowane przez Skarżącego. Można jedynie dodać, że organ planistyczny dokonał koniecznych uzgodnień, zasięgnął opinii właściwych w sprawie organów oraz przeprowadził procedurę planistyczną z zachowaniem możliwości wypowiedzi przez osoby zainteresowane, w tym zgłaszania uwag do projektu planu. Przechodząc zatem do oceny zasad sporządzania Planu Miejscowego należy zauważyć, że zawiera on wymaganą część tekstową jak i graficzną - zgodnie z art. 20 ust. 1 oraz art. 16 ust. 2 u.p.z.p. Zaskarżony Plan zawiera także obowiązkowe elementy wynikające z art. 15 ust. 2 i ust. 3 u.p.z.p. z uwzględnieniem jego specyfiki. Jak wskazano powyżej działka Skarżącego nr ewid. [...] obręb [...] usytuowana jest u zbiegu ulic J. i S. na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 1U – teren zabudowy usługowej. Autor skargi upatruje wad planu poprzez stwierdzenie, że pomimo lokalizacji na dz. nr [...] obręb [...] budynku o znacznej kubaturze i powierzchni użytkowej, plan nie dopuszcza prowadzenia w nim działalności o adekwatnych rozmiarach i jednolitej funkcji, lecz przesądza o podziale na liczne lokale i zróżnicowane przedsięwzięcia. Dalej skarżący zauważa, że przepisy uchwały uniemożliwiają zastosowanie planu do tego typu obiektu, z uwagi na nienadające się do interpretacji zasady obliczania minimalnej liczby miejsc postojowych dla samochodów. Z kolei organ wskazuje, iż zasady zagospodarowania terenu 1U należy czytać łącznie z pozostałymi zapisami uchwały zawartymi w poszczególnych rozdziałach. Podnosi nadto, że przyjęta w ustaleniach zabudowa usługowa zgodna jest z ustaleniami obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miejskiej L., uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miasta L. z dnia [...] czerwca 2017 r. W studium teren oznaczony jest na rysunku planu symbolem U – zabudowa usługowa. Przyjęte w ustaleniach parametry zabudowy , pozwalają na działce o powierzchni zabudowy 2386 m2, zrealizować budynek o funkcji usługowej o powierzchni zabudowy 1908 m2 i całkowitej powierzchni 9544 m2 (cztery kondygnacje naziemne i jedna podziemna lub pięć kondygnacji naziemnych), uwzględniając zakazy zabudowy wynikające z § 12 uchwały. Odczytując treść § 12 planu nie można dostrzec zakazu realizacji budynków biurowych, co skarżący podnosił w skardze. Również w odpowiedzi na skargę organ nie kwestionuje powyższego, a wręcz podaje możliwości realizacji stosownych usług. Problemem strony skarżącej jest zatem kwestia zasady obliczania minimalnej liczby miejsc postojowych dla samochodów. Skarżący przytacza § 14 ust. 4 planu, analizuje go i dochodzi do wniosku, że uchwała nie definiuje pojęcia "powierzchnia użytkowa" w rozumieniu niezbędnym dla obliczenia liczby miejsc postojowych, ponieważ nie wskazuje czy należy do niej wliczać powierzchnie wspólne budynku, służące wszystkim funkcjom (np. komunikacyjne, garażowe, techniczne), a ponadto - odnosi liczbę miejsc do "pokoi" w hotelach i pensjonatach, co nie ma związku z liczbą osób - użytkowników pojazdów, - w przypadku obiektów handlowych nie odnosi liczby miejsc postojowych do powierzchni sprzedaży, ale do całej "powierzchni użytkowej", również tej nie generującej osób - użytkowników pojazdów. Według skarżącego nie jest zatem możliwe ustalenie liczby miejsc postojowych dla obiektu wielofunkcyjnego. Organ natomiast odwołuje się do przyjętego normatywu zgodności z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miejskiej L. Wskazuje wobec tego na § 14 ust. 4 c uchwały, w ramach miejsc do parkowania i sposobu ich realizacji pkt c): c) w budynkach usługowych, z uwzględnieniem miejsc postojowych w garażach: - hotele, pensjonaty: minimum 1 na 2 pokoje oraz minimum 1 dla autokarów na 30 pokoi, - banki, poczty, biura, administracja publiczna: minimum 3 na 100 m2 powierzchni użytkowej, nie mniej niż 2 miejsca, - usługi, handel: minimum 2 na 100 m2 powierzchni użytkowej, nie mniej niż 3 na 10 zatrudnionych, - kina, gastronomia: na każde 100 miejsc siedzących minimum 20, nie mniej niż 10, - obiekty oświatowe: minimum 20 na 100 zatrudnionych, - obiekty sportu, rekreacji i wypoczynku: minimum 6 na 100 uczestników oraz minimum 4 dla autokarów na 1000 uczestników. Organ zdaniem Sądu zasadnie wskazuje, iż zgodnie zasadami określonymi w Rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej'’ (Dz. U. 2016 poz. 283), w § 4 ust. 1 – w treści uchwały nie można powtarzać przepisów zamieszczonych w innych ustawach – nie wprowadzono w związku z tym definicji powierzchni użytkowej. Sposób obliczenia powierzchni użytkowej został określony w Rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r, w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Definicja powierzchni użytkowej różni się w zależności od sposobu jej wykorzystania. Zasady określono w Polskiej Normie PN-ISO 9836 w §12 Właściwości użytkowe w budownictwie. Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych. Inwestor ustala jaką funkcję będą pełniły planowane obiekty na jego nieruchomości, w tym przypadku na terenie 1U, a projektant realizujący zamierzenie odpowiada za zgodność projektu architektoniczno - budowlanego z obowiązującymi przepisami prawa. Trzeba mieć na uwadze, że regulacje zawarte w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. doprecyzowano w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587). Z § 4 pkt 9 lit. c wskazanego rozporządzenia wynika, że ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. Z zestawienia jednostek redakcyjnych zaskarżonej uchwały wynika, że prawodawca lokalny przewidział miejsca parkingowe dla budynków usługowych (§ 14 ust. 4 pkt 2 c). W kontekście powyższego, biorąc pod uwagę, iż określenie miejsc parkingowych stanowi element obowiązkowy miejscowego planu w stosunku do ilości mieszkań, ale również ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. W powołanym już wyżej przepisie art. 15 ust. 2 u.p.z.p. określono obowiązkowe elementy planu miejscowego, w tym w pkt. 6 ustalono między innymi minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji. Nie oznacza to jednak niedopuszczalności, w uzasadnionych przypadkach, odstępstw od tej zasady. W doktrynie oraz orzecznictwie sądowoadministracyjnym przepis ten wykłada się w ten sposób, że określenie w planie miejscowym danych z tego przepisu jest obowiązkowe tylko wówczas, gdy zachodzi taka potrzeba i konieczność (por. M. Wierzbowski, A. Plucińska-Filipowicz (red.), Ustawa o planowaniu..., s. 211). Przy ocenie, czy taka potrzeba oraz konieczność w określonym przypadku zachodzą, należy brać pod uwagę charakterystykę terenu, funkcję i sposób zagospodarowania terenu oraz charakter zabudowy. Jeżeli zatem stan faktyczny obszaru objętego planem nie daje podstaw do zamieszczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustaleń, o których mowa w art. 15 ust. 2 u.p.z.p, to ich brak nie może stanowić o jego niezgodności z prawem. Zdaniem Sądu w realiach rozpoznawanej sprawy, w zapisach planu wskazano, że nakazuje się urządzenie stanowisk postojowych zaopatrzonych w kartę parkingową, w ilości zgodnej z przepisami odrębnymi, zaspokajającej w pełni potrzeby wynikające ze sposobu użytkowania terenów i nieruchomości, z wyłączeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej bez lokali użytkowych. Odesłanie do przepisów odrębnych wskazuje, że prawodawca lokalny odsyła w tym zakresie prawdopodobnie do przepisów wynikających z ustawy o drogach publicznych (art. 12 a u.d.p.). Sąd aprobuje pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyrokach z dnia 13 czerwca 2017 r. w sprawach o sygn. akt II OSK 338/17 i II OSK 75/17, że "przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., rozumiany zgodnie z regułami wykładni językowej, nie pozwala na wyprowadzenie z jego brzmienia w sposób jednoznaczny dodatkowego zastrzeżenia, zgodnie z którym w planie miejscowym należy każdorazowo, poza określeniem w sposób odrębny ogólnej minimalnej liczby miejsc do parkowania, dodatkowo określić również minimalną liczbę miejsc do parkowania dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, a także odrębnie dla każdego rodzaju tych miejsc sposób ich realizacji. Sąd drugiej instancji zgodził się również z sądem pierwszej instancji, że prawidłową realizacją obowiązku nałożonego mocą cyt. przepisu będzie już wskazanie, że w ramach dopuszczonej minimalnej liczby miejsc do parkowania przewidziane zostały miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Oznacza to, że w ramach jednego ogólnego zbioru miejsc do parkowania traktowane są miejsca do parkowania oraz miejsca dla posiadaczy kart parkingowych. Nie potrzeba w tym zakresie wskazywać odrębnej wartości liczbowej dla każdego z tych miejsc." Podsumowując należy stwierdzić, że rozwiązania znajdujące wyraz w kwestionowanym zapisie planu, w ramach wyżej przytoczonej "obowiązkowości" wynikającej z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., są dopuszczalne. Biorąc pod uwagę powyższe, w odniesieniu do zawartego w skardze zarzutu naruszenia władztwa planistycznego gminy uznać należy, iż jest on niezasadny. Wskazuje na niezrozumienie przez stronę Skarżącą uprawnienia władz gminy do kształtowania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Skarga oparta jest na niewłaściwym rozumieniu własności, jako nieograniczonego prawa do kształtowania zagospodarowania nieruchomości a także błędnym rozumieniu przepisów dotyczących materii planowania zagospodarowania przestrzennego. Podkreślić należy, że prawo własności, którego ochronę zapewniają art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje też przepis art. 140 k.c., zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno- gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają również z przepisów u.z.p. TK wielokrotnie podnosił, że to plany zagospodarowania przestrzennego stanowią jeden z wyznaczników społeczno-gospodarczego przeznaczenia prawa własności nieruchomości, położonych na terenie objętym planem (por. postanowienie TK z 18 kwietnia 2000 r., sygn. akt SK 23/98). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.z.p., w ramach władztwa planistycznego, rada gminy jest umocowana do ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze jej działania. Rada Miasta L. w niniejszej sprawie działała w zgodzie z obowiązującym prawem w granicach uprawnień przysługujących gminie. Kreowanie poprzez plan polityki przestrzennej wymaga często rozstrzygania konfliktów pomiędzy interesem indywidualnym a interesem gminy bądź pomiędzy sprzecznymi ze sobą interesami indywidualnymi. W trakcie rozwiązywania wspomnianych konfliktów uwzględniać należy wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji zasadę proporcjonalności. W kontekście prawa własności zezwalają one na jego ograniczanie wówczas gdy wymaga tego inne dobro chronione. W związku z powyższym Sąd uznał, że Rada Miasta L. w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego była umocowana do ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze jej działania oraz uwzględniła przy tym w pełni wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji zasadę proporcjonalności. Powyższe doprowadziło Sąd do uznania, że postanowienia planistyczne obejmujące swoim zakresem teren, na którym położona jest działka Skarżącego, jakkolwiek oddziałuje na interes Skarżącego, to nie stanowi przekroczenia planistycznych uprawnień gminy. Ingerencja w sferę ww. praw Skarżącego pozostała w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celu społecznego, jakim jest w tym przypadku zabezpieczenie usług, zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu w tym minimalnej liczby miejsc do parkowania w tym miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. W rezultacie, Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki do stwierdzenia nieważności przedmiotowego planu w zaskarżonej części. Skoro Skarżący nie wykazał, że zaskarżona uchwała przez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na ich sferę prawnomaterialną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawiając go w sposób nie uzasadniony prawem pewnych uprawnień albo uniemożliwiając ich realizację, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako nieuzasadnioną.