I SA/Gl 948/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Pyszny, Sędzia WSA Anna Rotter (spr.), Protokolant Nikola Bartosik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2026 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 30 maja 2025 r. nr 2401-IOD-2.4104.17.2025 UNP: 2401-25-142600 w przedmiocie podatku od spadków i darowizn oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 30 maja 2025r. nr 2401-IOD-2.4104.17.2025 UNP: 2401-25-142600 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS, organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. (dalej: Naczelnik, organ pierwszej instancji) z dnia 23 grudnia 2024r. nr [...] ustalającą wysokość zobowiązania w podatku od spadków i darowizn w kwocie 5.711,00 zł z tytułu nabycia prawa do wkładu oszczędnościowego na podstawie dyspozycji wkładcy na wypadek jego śmierci, ustanowionej na rzecz R. D. (skarżąca, podatniczka) przez jej matkę J. M., zmarłą 29 czerwca 2023r. Powyższa decyzja wydana została na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r., poz. 622, dalej: o.p.) oraz na podstawie przepisów ustawy z 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz. U. z 2026r., poz. 478, dalej: u.p.s.d. ) powołanych w treści zaskarżonej decyzji. Stan sprawy. Decyzją z 23 grudnia 2024 r., znak: [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. ustalił wysokość zobowiązania w podatku od spadków i darowizn w kwocie 5.711,00 zł z tytułu nabycia przez skarżącą prawa do wkładu oszczędnościowego na podstawie dyspozycji wkładcy na wypadek Jego śmierci, ustanowionej na Pani rzecz przez matkę J. M., zmarłą 29 czerwca 2023r. Decyzją z dnia 23 grudnia 2024 r. nr [...] Naczelnik ustalił wysokość zobowiązania w podatku od spadków i darowizn w kwocie 5.711,00 zł z tytułu nabycia przez skarżącą prawa do wkładu oszczędnościowego na podstawie dyspozycji wkładcy na wypadek jego śmierci, ustanowionej na rzecz podatniczki przez jej matkę J. M., zmarłą 29 czerwca 2023 r. W powyższej decyzji wskazano, iż w dacie 14 lipca 2023 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło, w związku z ustanowioną na rzecz skarżącej dyspozycją, pismo P S.A. z dnia 12 lipca 2023 r. W powyższym piśmie podano, iż w dacie 11 lipca 2023 r. skarżąca dokonała wypłaty środków pieniężnych w wysokości 101.553,78 zł z rachunku bankowego, którego posiadaczem była J. M., tytułem dyspozycji na wypadek śmierci. W dniu 10 kwietnia 2024 r. skarżąca złożyła do Naczelnika: - zgłoszenie o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych SD-Z2 z tytułu dziedziczenia po zmarłej matce J. M., oraz, - zgłoszenie o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych SD-Z2 z tytułu nabycia prawa do wkładu oszczędnościowego na podstawie dyspozycji wkładcy na wypadek jego śmierci, wykazując jako przedmiot nabycia tym tytułem udział wynoszący 1/1 części w środkach pieniężnych w wysokości 101.554,00 zł zgromadzonych na rachunku bankowych prowadzonym przez P S.A. Jak podano, Naczelnik w skierowanym do skarżącej piśmie z 15 października 2024r. wskazał, że powyższe zgłoszenie złożono z uchybieniem ustawowego sześciomiesięcznego terminu uprawniającego do skorzystania ze zwolnienia w podatku od spadków i darowizn i jednocześnie, jednocześnie obligując podatniczkę do złożenia zeznania podatkowego na formularzu SD-3. W odpowiedzi na wezwanie organu, w piśmie z 23 października 2024 r. podatniczka wskazała, że deklarację SD-Z2 złożyła po otrzymaniu postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po J. M. opatrzonego klauzulą prawomocności. Skarżąca wyjaśniła, iż dnia 9 października 2023r. w siedzibie Naczelnika otrzymała do wypełnienia formularz SD-Z2 oraz informację, że należy go złożyć w terminie 6 miesięcy od daty uprawomocnienia się postanowienia sądu w przedmiocie nabycia spadku po zmarłej matce. Naczelnik pismem z 12 listopada 2024 r. kolejny raz wezwał skarżącą do złożenia zeznania podatkowego o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych SD-3 z tytułu nabycia środków pieniężnych tytułem ww. dyspozycji w związku z uchybieniem terminu do złożenia zgłoszenia z tytułu tego przysporzenia. Następnie dnia 20 listopada 2024 r. skarżąca złożyła zeznanie podatkowe o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych SD-3, w którym jako przedmiot nabycia na podstawie dyspozycji wkładcy ustanowionej na jej rzecz przez matkę J. M., wykazała środki pieniężne w wysokości 101.554,00 zł. Złożenie powyższego zeznania - w myśl zapisu w art. 165 § 7 pkt 1 oraz § 8 o.p. - spowodowało wszczęcie postępowania podatkowego w sprawie ustalenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu nabycia prawa do ww. wkładu oszczędnościowego. W konsekwencji w oparciu o dane zawarte w omawianym zeznaniu podatkowym oraz dokumenty dodatkowe zgromadzone w toku postępowania do podstawy opodatkowania przyjęto wartość nabytych praw majątkowych w wysokości określonej przez podatniczkę na kwotę 101.554,00 zł. Po odliczeniu kwoty wolnej od podatku w wysokości 10.434,00 zł - w związku z zaliczeniem skarżącej do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 u.p.s.d. (zstępna), nadwyżka podlegająca opodatkowaniu odpowiadała kwocie 91.120,00 zł. Podatek obliczony od tej nadwyżki - według skali, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt u.p.s.d. w związku z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 10 października 2022 r. w sprawie ustalenia kwot wartości rzeczy i praw majątkowych zwolnionych od podatku od spadków i darowizn i niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem oraz skal podatkowych, według których oblicza się ten podatek (Dz.U. z 2022 r. poz. 2084) - wyniósł 5.711,00 zł. Podatniczka złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Skarżąca podniosła, iż posiada podwójne obywatelstwo: polskie i szwajcarskie. W roku 2023 mieszkała w Szwajcarii i związku z tym, nabycie środków pieniężnych tytułem dyspozycji na wypadek śmierci należało, według podatniczki, zgłosić w szwajcarskim urzędzie spadkowym. Skarżąca nie zgłosiła przysporzenia tytułem dyspozycji w terminie do 29 grudnia 2023 r. z uwagi na brak przeprowadzonego postępowania sądowego o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłej matce J. M. Podatniczka wskazała, że deklarację SD-3 złożyła 20 listopada 2024 r., a więc przed upływem sześciomiesięcznego okresu, gdyż przed datą 1 lipca 2024 r. będąc rezydentką Szwajcarii nie miała ani obowiązku ani możliwości zadeklarowania przedmiotowego przysporzenia. Podkreśliła, że jest osobą prywatną bez wykształcenia prawniczego, zatem nie ma orientacji w przepisach prawa bankowego. Skarżąca wniosła o ewentualne zwolnienie z części ustalonego zaskarżoną decyzją zobowiązania podatkowego ponieważ nie ponosi winy za uchybienie terminowi do zgłoszenia przedmiotowego nabycia. Zaznaczyła także, iż dokonała wpłaty w wysokości 3.850,00 zł, z zastrzeżeniem zwrotu tej kwoty w przypadku decyzji organu odwoławczego o zwolnieniu z obowiązku zapłaty tego podatku. Decyzją z dnia 30 maja 2025r. DIAS utrzymał w mocy decyzję Naczelnika z dnia 23 grudnia 2024r. ustalającą skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od spadków i darowizn w kwocie 5.711,00 zł z tytułu nabycia prawa do wkładu oszczędnościowego na podstawie dyspozycji wkładcy na wypadek jego śmierci, ustanowionej na rzecz podatniczki przez jej matkę J. M., zmarłą 29 czerwca 2023r. W uzasadnieniu decyzji DIAS wyjaśnił, iż pismem z 8 maja 2025r. zwrócił się do Naczelnika o ustosunkowanie się do twierdzeń skarżącej dotyczących udzielenia przez pracownika urzędu skarbowego informacji w zakresie biegu terminu do zgłoszenia przedmiotowego przysporzenia do organu podatkowego. W odpowiedzi Naczelnik w piśmie z dnia 12 maja 2025r. wskazał, iż wizyty na sali obsługi podatnika nie są dokumentowane, a zatem przebieg rozmowy pomiędzy skarżącą a pracownikiem urzędu jest niemożliwy do odtworzenia. DIAS realizując dyspozycję art. 200 § 1 o.p. wyznaczył skarżącej postanowieniem z dnia 13 maja 2025r. 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Z przysługującego prawa skarżąca skorzystała stawiając się w dniu 20 maja 2025r. w organie. W tej samej dacie skarżąca złożyła również pismo, w którym wskazała, iż dnia 9 października 2023 r. stawiła się w siedzibie organu pierwszej instancji, w pokoju numer 1c, mając przygotowany "wstępnie wypełniony" formularz SD-Z2, który zawierał dane dotyczące nabytego w drodze dziedziczenia lokalu mieszkalnego oraz dane dotyczące nabytych w drodze dyspozycji wkładcy na wypadek jego śmierci, środków pieniężnych. Według skarżącej odmówiono jej przyjęcia tej deklaracji, wskazując, że powodem odmowy jest brak postanowienia o stwierdzenie nabycia spadku po J. M. Zdaniem podatniczki podczas wizyty, została zapewniona, że sześciomiesięczny termin na zgłoszenie w/w przysporzeń rozpoczyna swój bieg w dacie uprawomocnienia się tego orzeczenia. Zatem opierając się na uzyskanych w tym dniu informacjach, skarżąca złożyła zgłoszenie w dacie 10 kwietnia 2024 r. W ocenie podatniczki uchybienie wspomnianemu terminowi nie jest przez nią zawinione, gdyż nie jest odpowiedzialna za "sposób załatwienia" przez pracownika urzędu skarbowego. W związku z powyższym pismem skarżącej, DIAS w dniu 22 maja 2025r. zwrócił się do Naczelnika o ustosunkowanie się do twierdzeń podatniczki. Naczelnik w piśmie z dnia 27 maja 2025r. wskazał, iż z uwagi na upływ czasy oraz dużą liczbę obsługiwanych klientów w zakresie udzielanych informacji w podatku od spadków i darowizn, nie ma możliwości odtworzenia przebiegu rozmowy z 9 października 2023 r., w związku z czym brak jest dowodów wskazujących na to jakie pytanie zadała skarżąca oraz jaką odpowiedź uzyskała od pracownika [...] Urzędu Skarbowego w G. Dalej wyjaśniono, iż wizyta skarżącej w siedzibie urzędu w dniu 28 stycznia 2025 r., miała charakter wyłącznie informacyjny i spowodowana była koniecznością doprecyzowania wniosku zawartego we wniesionym odwołaniu, w przedmiocie zwolnienia z części kwoty podatku, ustalonego zaskarżoną decyzją. Jak podkreślił DIAS, z materiału zgromadzonego w sprawie wynika bezspornie, że na rzecz skarżącej zostało dokonane zlecenia wypłaty wkładu oszczędnościowego, w związku z realizacją ustanowionej na rzecz podatniczki przez matkę J. M. dyspozycji na wypadek jej śmierci. Z tego tytułu wypłacona została skarżącej kwota w wysokości 101.553,78 zł. Zatem bezsprzeczne pozostaje, że zaistniało zdarzenie podlegające opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. Dalej podniesiono, iż zgodnie z art. 1 ust. 2 u.p.s.d. podatkowi podlega również nabycie praw do wkładu oszczędnościowego na podstawie dyspozycji wkładcy na wypadek jego śmierci oraz nabycie jednostek uczestnictwa na podstawie dyspozycji uczestnika funduszu inwestycyjnego otwartego albo specjalistycznego funduszu inwestycyjnego otwartego na wypadek jego śmierci. Stosownie zaś do art. 2 u.p.s.d. nabycie własności rzeczy znajdujących się za granicą lub praw majątkowych wykonywanych za granicą podlega podatkowi, jeżeli w chwili otwarcia spadku lub zawarcia umowy darowizny nabywca był obywatelem polskim lub miał miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. DIAS wyjaśnił, iż z chwilą śmierci spadkodawcy należące do niego prawa i obowiązki majątkowe o charakterze cywilnoprawnym zmieniają swój charakter, stając się spadkiem, a więc pewną wyodrębnioną masą majątkową, poddaną przepisom prawa spadkowego. Zgodnie natomiast z regulacją z art. 922 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. – Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025r., poz. 1071 ze zm., dalej: k.c.), nie należą do spadku prawa i obowiązki zmarłego ściśle związane z jego osobą, jak również prawa, które z chwilą jego śmierci przechodzą na oznaczone osoby niezależnie od tego, czy są one spadkobiercami. Do tej kategorii praw zalicza się m.in. nabycie praw do wkładów oszczędnościowych na podstawie dyspozycji wkładcy i związane z tym dokonanie po śmierci wkładcy wypłaty środków zgromadzonych w ramach wkładów oszczędnościowych - osobie, którą wkładca wskazał instytucji finansowej w pisemnej dyspozycji na wypadek śmierci. Następnie DIAS zaznaczył, iż według art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Prawo bankowe (Dz.U. z 2026 r. poz. 38 ze zm., dalej: p.b.), posiadacz rachunku oszczędnościowego, rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego lub rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej może polecić pisemnie bankowi dokonanie - po swojej śmierci - wypłaty z rachunku wskazanym przez siebie osobom: małżonkowi, wstępnym, zstępnym lub rodzeństwu określonej kwoty pieniężnej, przy czym kwota ta nie może być wyższa niż dwudziestokrotne przeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku, ogłaszane przez Prezesa GUS za ostatni miesiąc przed śmiercią posiadacza rachunku (art. 56 ust. 2 p.b.). Wyjaśniono także, iż sposób dokonania tego rozrządzenia oraz jego konsekwencje zostały bliżej uregulowane w art. 56 ust. 2-6 p.b. Stosownie do art. 56 ust. 5 w/w ustawy, kwota wypłacona zgodnie z ust. 1 nie wchodzi do spadku po posiadaczu rachunku. Osoby, którym na podstawie dyspozycji wkładem na wypadek śmierci wypłacono kwoty z naruszeniem ust. 4, są zobowiązane do ich zwrotu spadkobiercom posiadacza (art. 56 ust. 6 p.b.). DIAS podkreślił, iż dyspozycja wkładem na wypadek śmierci jest odrębną regulacją od ogólnych zasad dziedziczenia. Prawa będące przedmiotem zapisu bankowego zostają wyłączone ze spadku po posiadaczu rachunku. Następnie DIAS zaznaczył, iż prawa majątkowe wskazane przez posiadacza rachunku przechodzą wraz z jego śmiercią na rzecz zapisobiercy, niezależnie od tego czy jest on powołany do dziedziczenia z mocy testamentu lub ustawy, to dyspozycja wkładem oszczędnościowym na wypadek śmierci jest rozporządzeniem innym niż testament, czy dziedziczenie na podstawie ustawy, a kwota objęta taką dyspozycją, w myśl art. 56 ust. 5 p.b. nie wchodzi do spadku po posiadaczu rachunku oszczędnościowego i nie podlega dziedziczeniu. Z kolei, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od spadków i darowizn, w związku z nabyciem praw do wkładów oszczędnościowych określonych w art. 1 ust. 2 u.p.s.d. - stosownie do zapisu w art. 6 ust. 1 pkt 3 tej ustawy - powstaje z chwilą śmierci wkładcy. W niniejszej sprawie obowiązek ten powstał 29 czerwca 2023 r., tj. z chwilą śmierci J. M. DIAS zaznaczył, iż to na nabywcy własności rzeczy lub praw majątkowych - jako podatniku w rozumieniu art. 5 u.p.s.d. oraz art. 7 o.p. - ciąży obowiązek podatkowy w tym podatku, w związku z nabyciem, tu: tytułem nabycia środków pieniężnych na podstawie dyspozycji wkładcy. Wskazując na treść art. 17a u.p.s.d. organ odwoławczy podał, iż podatnicy podatku są obowiązani, złożyć w terminie miesiąca od dnia powstania obowiązku podatkowego, właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego zeznanie podatkowe o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych według ustalonego wzoru. Podano również, że w art. 4 i 4a u.p.s.d. przewidziano odstępstwa od ogólnych zasad opodatkowania, tzn. zwolnienia od podatku. Jak zaznaczono, sześciomiesięczny termin do zgłoszenia na formularzu SD-Z2 nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego, określony w art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d., jest terminem prawa materialnego. Termin ten, będący terminem prawa materialnego - niezależnie od przyczyn uchybienia - nie podlega instytucji przywrócenia na podstawie art. 162 o.p., która to instytucja ma zastosowanie wyłącznie do terminów proceduralnych. W omawianej sprawie niesporne pozostaje, że zgłoszenie o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych SD-Z2 tytułem dyspozycji wkładcy na wypadek jego śmierci skarżąca złożyła Naczelnikowi w dacie 10 kwietnia 2024 r. Z treści powołanego powyżej art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. jednoznacznie wynika, że jedynym kryterium wyznaczającym początek biegu sześciomiesięcznego terminu do zgłoszenia nabycia właściwemu organowi jest data powstania obowiązku podatkowego powstałego w przedmiotowej sprawie - na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 3 w/w ustawy, tj. z chwilą śmierci J. M., która nastąpiła w dacie 29 czerwca 2023 r. W konkluzji DIAS podniósł, iż dniem wyznaczającym początek biegu sześciomiesięcznego terminu do zgłoszenia nabycia tytułem dyspozycji wkładem na wypadek śmierci, dla skorzystania ze zwolnienia określonego w art. 4a u.p.s.d., jest data 29 czerwca 2023 r. Tym samym termin do zgłoszenia tego nabycia Naczelnikowi (dla skorzystania przez skarżącą z prawa do zwolnienia) upłynął 29 grudnia 2023 r. W ocenie DIAS złożone 10 kwietnia 2024 r. zgłoszenie tym tytułem, dokonane zostało po upływie wskazanego terminu i nie mogło wywołać skutków w sferze materialnoprawnej, tzn. nie mogło skutkować zwolnieniem od podatku z tytułu tego nabycia. Zatem, jak przyjęto nabycie przez skarżącą prawa do wkładu oszczędnościowego na podstawie dyspozycji ustanowionej na rzecz podatniczki przez matkę J. M., podlegało opodatkowaniu na zasadach ogólnych, uregulowanych w art. 4a ust. 3 u.p.s.d. określonych dla nabywców zaliczonych do 1 grupy podatkowej, o których mowa w art. 9 ust. 1 w/w ustawy do których ustawodawca zalicza m.in. zstępnych. Dalej wyjaśniono, iż z uwagi na uchybienie ustawowemu terminowi do złożenia zgłoszenia SD-Z2 z tytułu tego przysporzenia, skarżąca została zobligowana przez organ podatkowy pierwszej instancji w wezwaniach z 15 października 2024 r. oraz 12 listopada 2024 r. do złożenia zeznania podatkowego na formularzu SD-3. Zeznanie to skarżąca złożyła w dacie 20 listopada 2024 r. DIAS podał, iż powyższe okoliczności zostały potwierdzone m. in. pismem P S.A. z 12 lipca 2023 r. Następnie wskazano, iż Naczelnik wydając oprotestowaną decyzję zgodnie z danymi zawartymi w złożonym przez skarżącą zeznaniu podatkowym (gdyż nie budziły one zastrzeżeń pod względem zgodności ze stanem faktycznym), nie prowadził dodatkowego postępowania dowodowego, co skutkowało tym, że przed wydaniem rozstrzygnięcia - z mocy art. 200 § 2 pkt 3 o.p. - nie wyznaczył podatniczce siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Zatem, jak przyjął DIAS zarzucane w odwołaniu naruszenie art. 123 § 1 o.p. nie miało miejsca, gdyż podstawą odstąpienia od zasady wyznaczenia podatniczce siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, był przepis art. 200 § 2 pkt 3 o.p., który został zastosowany w niniejszej sprawie prawidłowo. Podkreślono również, że dla ustawodawcy polskiego, w zakresie podatku od spadków i darowizn, znaczenie ma wyłącznie fakt znajdowania się/wykonywania nabywanych rzeczy lub praw majątkowych, a nie kwestia posiadania obywatelstwa polskiego nabywcy. Podobnie kwestia rezydencji podatkowej nie ma znaczenia dla określenia podstawy opodatkowania, stawki podatku czy też zwolnienia podatkowego w podatku od spadków i darowizn. DISA zaznaczył, iż skarżąca posiada obywatelstwo polskie, a zatem na zasadzie art. 5 u.p.s.d. na niej jako na obywatelu Polskim ciążył obowiązek podatkowy z tytułu nabycia środków pieniężnych w drodze dyspozycji ustanowionej na rzecz podatniczki przez J. M., który powstał w dacie śmierci jej matki, tj. 29 czerwca 2023 r. W przekonaniu DIAS jakkolwiek z wyjaśnień organu wynika, iż rozmowy pomiędzy skarżącą, a pracownikiem [...] Urzędu 5karbowego w G. mogły mieć miejsce, to jednak wizyty tego typu nie są dokumentowane, w związku z czym brak jest dowodów wskazujących na stan faktyczny sprawy przedstawiony przez skarżącą. Ponadto brak orientacji w regulacjach prawa nie jest okolicznością, która mogłaby uzasadniać odstąpienie od dokonania wymiaru podatku. Nadto DIAS nie dostrzegł żadnej sprzeczności odnośnie przepisów art. 56 ust. 5 i 6 p.b. DIAS zgodził się ze skarżącą, że w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nie został przytoczony przepis art. 17a u.p.s.d., jednakże nie świadczy to o tym, że "deklaracja na formularzu SD-3 jest po prostu zbędna". Brak powołania się na powyższy przepis można według DIAS, uznać co najwyżej za uchybienie ww. art. 210 § 1 pkt 6 o.p., które w żadnym razie nie daje podstaw dla uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem nie wpływa ono na prawidłowość ustalonego zobowiązania podatkowego. Skarżąca wniosła na powyższą decyzję DIAS osobistą skargę do tut. Sądu. Skarga została uzupełniona pismami z dnia: 4 lipca 2025r., 1 września 2025r., 16 września 2025r. oraz z dnia 25 kwietnia 2026r. Podatniczka wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji organu. W skardze zarzucono, iż podatniczka nie otrzymała do wiadomości ani pisma DIAS z dnia 22 maja 2025r. skierowanego do Naczelnika ani też odpowiedzi Naczelnika z dnia 30 maja 2025r. Skarżąca zarzuciła, iż przesłanie do wiadomości powyższych pism umożliwiłoby jej wystąpienie ze stosowanym wnioskiem o przedłużenie terminu załatwienia sprawy oraz złożenie ponownego wniosku w sprawie wypowiedzenia się, co do zgromadzonego materiały dowodowego. Powyższe uniemożliwiło jej również przedłożenie dodatkowego materiału dowodowego. Ze skargi wynikało, iż pierwsza konsultacja w organie pierwszej instancji miały miejsce w lipcu 2023 r. (dokładnej daty nie pamięta) w związku z dokonaniem w B SA przelewu środków pieniężnych z konta spadkodawczyni jako depozyt na inne konto, prowadzone w tym samym Banku. Po elektronicznym zameldowaniu się w hali Urzędu Skarbowego została przyjęta w pokoju nr 7, do spraw "Informacji w zakresie spadków i darowizn". Jak zaznaczyła podatniczka, już wtedy, a nie dopiero podczas drugiej wizyty 9 października 2023 r., wręczono jej w tym pokoju formularz deklaracji SD-Z2 z informacją o terminie jej złożenia w przeciągu sześciu miesięcy od prawomocnego sądowego potwierdzenia nabycia spadku. Jak dalej podała podatniczka, będąc po raz drugi w tym biurze Urzędu Skarbowego w dniu 9 października 2023r. miała deklarację SD-Z2 wstępnie wypełnioną, w celu złożenia jej profilaktycznie w Urzędzie Skarbowym. Według skarżącej odmówiono przyjęcia deklaracji, jak również przyjęcia innych dokumentów, na przykład potwierdzenia sądowego, że sprawa nabycia spadku jest w toku. Według podatniczki, z prywatnej notatki, sporządzonej z rozmowy w biurze nr 7 w tej sprawie w dniu 10 kwietnia 2024 r. wynika, że kiedy była w październiku 2023 r. w tym samym biurze, aby złożyć profilaktycznie deklarację podatkową SD-Z2, organ podatkowy był już poinformowany, że są do zadeklarowania zadysponowane wkłady pieniężne. Dlatego odmowa przyjęcia jakichkolwiek dokumentów, przede wszystkim deklaracji SD-Z2 przed złożeniem sądowego postanowienia nabycia spadku jest zdaniem skarżącej, tym bardziej niezrozumiała. Następnie skarżąca wskazała, że w dniu 10 kwietnia 2024 r. organ podatkowy odmówił jej przyjęcia deklaracji SD-Z2, którą przygotowała w przeddzień (9 kwietnia) zgodnie z urzędowymi instrukcjami z lipca 2023 roku i z dnia 9 października 2023 roku. Podatniczka zaznaczyła, iż ma także osobę w G., która może zaświadczyć, że zawczasu, czyli profilaktycznie, składała u niej z góry przygotowane dokumenty (na przykład dotyczące rocznego sprawozdania do Sądu Rejonowego w G.) do wysłania ich przez nią w danym terminie. Skarżąca wskazała, iż do organu podatkowego została wezwana tylko jeden jedyny raz na wizytę w dniu 28 stycznia 2025 roku, po tym, jak decyzja tego organu została już przez nią zaskarżona odwołaniem z dnia 17 stycznia 2025 roku. Jak podkreśliła, nigdy przed wydaniem decyzji nie była wzywana do organu podatkowego na rozmowę, w której miałoby jej zostać cokolwiek "szczegółowo wyjaśnione". Zdaniem skarżącej, jeżeli Naczelnik stwierdził w swoim piśmie z dnia 27 maja 2025r., że była jakaś rozmowa, że coś skarżącej zostało wyjaśnione, to winien on przedłożyć na to dowód. Tymczasem z pisma z dnia 27 maja 2025r. nie wynika, aby zostały przekazane dokumenty dowodowe. Zdaniem podatniczki organ podatkowy zmierzał po prostu do tego, aby skarżąca wycofała swoje odwołanie poprzez złożenie wniosku o umorzenie podatku jako takiego. Dowodem tego jest z góry przez organ podatkowy zaaranżowana obecność urzędniczki Miasta do spraw wniosku o umorzenie podatku przy tej rozmowie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Stosowanie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy podatkowe zasadnie ustaliły skarżącej podatek z tytułu nabycia prawa do wkładu oszczędnościowego na podstawie dyspozycji wkładcy na wypadek jego śmierci czy też winny zastosować zwolnienie z tego podatku, czego domagała się skarżąca. Zdaniem organów podatkowych w sytuacji nabycia praw do wkładów oszczędnościowych na podstawie dyspozycji wkładcy na wypadek śmierci, obowiązek podatkowy, powstaje z chwilą śmierci wkładcy, co wynika wprost z dyspozycji art. 6 ust. 1 pkt 3 u.p.s.d., a więc w przedmiotowej sprawie, obowiązek podatkowy powstał w dniu 29 czerwca 2023r., tj. w dniu śmierci J. M. Co istotne, w niniejszej sprawie zgłoszenie o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych SD-Z2 tytułem dyspozycji wkładcy na wypadek jego śmierci skarżąca złożyła Naczelnikowi w dniu 10 kwietnia 2024r. zatem po terminie. W rezultacie należało ustalić skarżącej podatek z tytułu nabycia prawa do wkładu oszczędnościowego na podstawie dyspozycji wkładcy na wypadek jego śmierci. Natomiast skarżąca wskazała, iż podczas wizyty w organie podatkowym w dniu 9 października 2023r. otrzymała do wypełnienia formularz SD-Z2 oraz informację, że należy go złożyć w terminie 6 miesięcy od daty uprawomocnienia się postanowienia sądu w przedmiocie nabycia spadku po zmarłej matce. Skarżąca chciała złożyć w/w formularz już w październiku 2023r. jednak odmówiono jej przyjęcia deklaracji SD-Z2 przed uzyskaniem postanowienia nabycia spadku. Zdaniem podatniczki już w październiku 2023r. organ był poinformowany, że są do zadeklarowania zadysponowane wkłady pieniężne. Racje w sporze należało przyznać organowi. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej "podatkiem", podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem dziedziczenia, zapisu zwykłego, dalszego zapisu, zapisu windykacyjnego, polecenia testamentowego; Według ust. 2 powyższej normy podatkowi podlega również nabycie praw do wkładu oszczędnościowego na podstawie dyspozycji wkładem na wypadek śmierci oraz nabycie jednostek uczestnictwa na podstawie dyspozycji uczestnika funduszu inwestycyjnego otwartego albo specjalistycznego funduszu inwestycyjnego otwartego na wypadek jego śmierci. Art. 6 u.p.s.d. określa moment powstania obowiązku podatkowego. Stosownie do treści art. 6 ust. 1 u.p.s.d. obowiązek podatkowy powstaje: 1) przy nabyciu w drodze dziedziczenia - z chwilą przyjęcia spadku; 3) przy nabyciu praw do wkładów oszczędnościowych określonych w art. 1 ust. 2 - z chwilą śmierci wkładcy; 3a) przy nabyciu jednostek uczestnictwa określonych w art. 1 ust. 2 - z chwilą śmierci uczestnika funduszu inwestycyjnego. Natomiast zgodnie z art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. zwalnia się od podatku nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych przez małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę, jeżeli zgłoszą nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie 6 miesięcy od dnia powstania obowiązku podatkowego powstałego na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2-5, 7 i 8 oraz ust. 2, a w przypadku nabycia w drodze dziedziczenia - w terminie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4. Co istotne, według art. 4a ust. 2 u.p.s.d. jeżeli nabywca dowiedział się o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych po upływie terminów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a, zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się, gdy nabywca zgłosi te rzeczy lub prawa majątkowe naczelnikowi urzędu skarbowego nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym dowiedział się o ich nabyciu, oraz uprawdopodobni fakt późniejszego powzięcia wiadomości o ich nabyciu. Ust. 3 powyższej normy stanowi, iż w przypadku niespełnienia warunków, o których mowa w ust. 1-2, nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych podlega opodatkowaniu na zasadach określonych dla nabywców zaliczonych do I grupy podatkowej. Ponadto według art. 56 ust. 1 p.b. posiadacz rachunku oszczędnościowego, rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego lub rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej może polecić pisemnie bankowi dokonanie - po swojej śmierci - wypłaty z rachunku wskazanym przez siebie osobom: małżonkowi, wstępnym, zstępnym lub rodzeństwu określonej kwoty pieniężnej (dyspozycja wkładem na wypadek śmierci). Natomiast stosownie do postanowień art. 56 ust. 5 p.b. kwota wypłacona zgodnie z ust. 1 nie wchodzi do spadku po posiadaczu rachunku. Tym samym warunkiem zwolnienia z obowiązku zapłaty podatku jest zgłoszenie właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego faktu nabycia tych praw majątkowych w terminie 6 miesięcy od daty powstania obowiązku podatkowego. Co istotne, przepisy normujące kwestię zwolnienia podatkowego i muszą być wykładane ściśle, zasadą jest bowiem zapłata podatku, w tym od nabycia prawa do wkładu oszczędnościowego czy jednostek uczestnictwa funduszu inwestycyjnego na podstawie dyspozycji wkładcy, co wyraźnie wynika z art. 1 ust. 2 u.p.s.d. Sąd zauważa, iż dyspozycja wkładem oszczędnościowym na wypadek śmierci jest rozporządzeniem innym niż testament, a kwota objęta dyspozycją nie wchodzi do spadku po posiadaczu rachunku oszczędnościowego i nie podlega dziedziczeniu. Prawo to przechodzi na osoby bliskie (stosownie do dyspozycji wkładcy) niezależnie od przysługującego im statusu spadkobiercy (w tym przypadku na rzecz skarżącej). Wynika to jednoznacznie z treści art. 1 ust. 2 u.p.s.d. wykładanego łącznie z art. 1 ust. 1 tej ustawy. Zatem zbędne było oczekiwanie na stwierdzenie praw do spadku po zmarłej, gdyż nabycie przedmiotowego prawa majątkowego nastąpiło na podstawie dyspozycji wkładcy. Dyspozycja wkładem na wypadek śmierci jest odrębną regulacją od ogólnych zasad dziedziczenia. Prawa, będące przedmiotem zapisu bankowego zostają wyłączone ze spadku po posiadaczu rachunku. Zapis tego typu jest jednostronną czynnością prawną dokonywaną przez posiadacza rachunku na wypadek jego śmierci. Oznacza to, że postanowienia zawarte w zapisie są realizowane dopiero po śmierci posiadacza rachunku. Prawa majątkowe wskazane przez posiadacza rachunku przechodzą wraz z jego śmiercią na rzecz zapisobiercy, niezależnie od tego czy jest on powołany do dziedziczenia z mocy testamentu lub ustawy, a zatem w tym przypadku nie jest konieczne przeprowadzanie sądowego postępowania o stwierdzenie nabycia spadku. Zatem dyspozycja wkładem oszczędnościowym na wypadek śmierci jest rozporządzeniem innym niż testament, a kwota objęta dyspozycją nie wchodzi do spadku po posiadaczu rachunku oszczędnościowego/jednostek uczestnictwa i nie podlega dziedziczeniu. W realiach rozpoznanej sprawy w dniu 14 lipca 2023 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło, w związku z ustanowioną na rzecz skarżącej dyspozycją, pismo P S.A. z dnia 12 lipca 2023 r. W powyższym piśmie podano, iż w dacie 11 lipca 2023 r. skarżąca dokonała wypłaty środków pieniężnych w wysokości 101.553,78 zł z rachunku bankowego, którego posiadaczem była J. M., tytułem dyspozycji na wypadek śmierci. Jednocześnie w dniu 10 kwietnia 2024 r. skarżąca złożyła do Naczelnika zgłoszenie o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych SD-Z2 z tytułu nabycia prawa do wkładu oszczędnościowego na podstawie dyspozycji wkładcy na wypadek jego śmierci, wykazując jako przedmiot nabycia tym tytułem udział wynoszący 1/1 części w środkach pieniężnych w wysokości 101.554,00 zł zgromadzonych na rachunku bankowych prowadzonym przez P S.A. Ponownie należy podnieść, iż obowiązek podatkowy w zakresie podatku od spadków i darowizn, w związku z nabyciem praw do wkładów oszczędnościowych określonych w art. 1 ust. 2 u.p.s.d. - stosownie do zapisu w art. 6 ust. 1 pkt 3 tej ustawy - powstaje z chwilą śmierci wkładcy. W niniejszej sprawie obowiązek ten powstał 29 czerwca 2023 r., tj. z chwilą śmierci J. M. Co istotne w art. 4 i 4a u.p.s.d. przewidziano odstępstwa od ogólnych zasad opodatkowania, tzn. zwolnienia od podatku. Warunkiem zwolnienia z obowiązku zapłaty podatku jest zgłoszenie właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego faktu nabycia tych praw majątkowych w terminie 6 miesięcy od daty powstania obowiązku podatkowego. W omawianej sprawie niesporne pozostaje, że zgłoszenie o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych SD-Z2 tytułem dyspozycji wkładcy na wypadek jego śmierci skarżąca złożyła Naczelnikowi w dacie 10 kwietnia 2024 r. Natomiast z art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. wynika, że jedynym kryterium wyznaczającym początek biegu sześciomiesięcznego terminu do zgłoszenia nabycia właściwemu organowi jest data powstania obowiązku podatkowego powstałego w przedmiotowej sprawie, tj. z chwilą śmierci J. M., która, jak wskazano powyżej, nastąpiła w dacie 29 czerwca 2023 r. W konsekwencji termin do zgłoszenia tego nabycia Naczelnikowi (dla skorzystania przez skarżącą z prawa do zwolnienia) upłynął 29 grudnia 2023 r. Sąd stwierdza, iż złożone 10 kwietnia 2024 r. zgłoszenie nabycia dokonane zostało po upływie wskazanego terminu i nie mogło wywołać skutków w sferze materialnoprawnej, tzn. nie mogło skutkować zwolnieniem od podatku z tytułu tego nabycia. Skarżąca konsekwentnie podkreśla, iż podczas wizyty w organie podatkowym w dniu 9 października 2023r. otrzymała do wypełnienia formularz SD-Z2 oraz informację, że należy go złożyć w terminie 6 miesięcy od daty uprawomocnienia się postanowienia sądu w przedmiocie nabycia spadku po zmarłej matce. Podatniczka twierdzi, iż chciała złożyć w/w formularz już w październiku 2023r. jednak odmówiono jej przyjęcia jakichkolwiek dokumentów, przede wszystkim deklaracji SD-Z2 przed złożeniem sądowego postanowienia nabycia spadku, co jest niezrozumiałe. Podatniczka wskazała, iż w październiku 2023r. organ był już poinformowany, że są do zadeklarowania zadysponowane wkłady pieniężne. Natomiast Naczelnik w piśmie z dnia 12 maja 2025r. wskazał, iż wizyty na sali obsługi podatnika nie są dokumentowane, a zatem przebieg rozmowy pomiędzy skarżącą a pracownikiem urzędu jest niemożliwy do odtworzenia. Ponadto w piśmie z dnia 27 maja 2025r. organ podniósł, iż z uwagi na upływ czasy oraz dużą liczbę obsługiwanych klientów w zakresie udzielanych informacji w podatku od spadków i darowizn, nie ma możliwości odtworzenia przebiegu rozmowy z 9 października 2023 r. Zarówno w odwołaniu jak i w skardze, skarżąca podejmuje próbę wykazania, iż to organ wprowadził ją w błąd, co do terminu złożenia deklaracji SD-Z2. Mając na uwadze powyższa Sąd podkreśla, iż okoliczność ewentualnego wprowadzenia podatniczki w błąd przez organ podatkowy ma znaczenie wyłącznie na gruncie instytucji przywrócenia terminu. Według art. 162 § 1 o.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Niewątpliwie ewentualne wprowadzenie podatniczki w błąd przez organ, co do stosowania prawa oznaczałby brak winy po stronie skarżącej. Jednak, co istotne, termin 6 miesięcy na dokonanie zgłoszenia o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych na formularzu SD-Z2 wskazany w art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d., ma charakter materialnoprawny (zob. wyroki NSA: z 6.05.2014 r., II FSK 1255/12 i II FSK 1254/12; z 3.11.2010 r., II FSK 1171/09; z 21.09.2010 r., II FSK 685/09 oraz z 12.04.2017 r., II FSK 631/15). O takim jego charakterze przesądza nie tylko fakt, że został on określony w przepisach prawa materialnego, ale też i skutki, które wywołuje jego niezachowanie, określone w art. 4a ust. 3 u.p.s.d. Oznacza to, że bezskuteczny upływ terminu (niezłożenie zgłoszenia SD-Z2) powoduje, iż nie podlega on przywróceniu, lecz skutkuje utratą zwolnienia podmiotowego i opodatkowanie uprawnionego na zasadach określonych dla nabywców zaliczonych do I grupy podatkowej. Materialnoprawny charakter tego terminu zaaprobował Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 4.06.2014 r., P-43/11 (OTK-A 2013/5, poz. 55; Dz.U. z 2013 r. poz. 692). Zatem termin 6 miesięcy na dokonanie zgłoszenia o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych na formularzu SD-Z2 wskazany w art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d., będący terminem prawa materialnego - niezależnie od przyczyn uchybienia - nie podlega instytucji przywrócenia na podstawie art. 162 o.p., która to instytucja ma zastosowanie wyłącznie do terminów proceduralnych. W konsekwencji nawet gdyby skarżąca bezspornie wykazała podnoszoną w skardze okoliczność wprowadzenia jej w błąd przez organ, co do terminu złożenia formularza SD-Z2 to okoliczność ta nie miałaby znaczenia dla wyniku sprawy, gdyż termin z art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. ma charakter materialnoprawny i nie podlega przywróceniu. Sąd zwraca uwagę, iż DIAS nie zapoznając skarżącej przed wydaniem zaskarżonej decyzji z pismem Naczelnika z dnia 27 maja 2025r. naruszył art. 200 § 1 o.p. Jednak naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Wspomniane pismo Naczelnika dotyczyło kwestii informacji jaką skarżąca otrzymała od pracownika organu podatkowego pierwszej instancji, a zatem dotyczyło okoliczności, która jak wyjaśniono powyżej, nie miała znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy. Według art. 4a ust. 2 u.p.s.d. jeżeli nabywca dowiedział się o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych po upływie terminów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a, zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się, gdy nabywca zgłosi te rzeczy lub prawa majątkowe naczelnikowi urzędu skarbowego nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym dowiedział się o ich nabyciu, oraz uprawdopodobni fakt późniejszego powzięcia wiadomości o ich nabyciu. Sąd wskazuje, iż art. 4a ust. 2 u.p.s.d. dotyczy sytuacji, gdy danej osobie przysługują prawa majątkowe, ale nie wie ona o tym fakcie (por. wyrok WSA z 23 lutego 2017 r., I SA/Ke 28/17, CBOSA). W realiach rozpoznanej sprawy skarżąca nie wykazała ani nawet nie uprawdopodobniła, by w jej przypadku zaistniały przesłanki późniejszego powzięcia wiadomości o nabyciu prawa do wkładu oszczędnościowego na podstawie dyspozycji wkładcy na wypadek śmierci, dające podstawę do rozważania przesłanek z art. 4a ust 2 u.p.s.d. Z materiału zgromadzonego w sprawie wynika bezspornie, że na rzecz skarżącej zostało dokonane zlecenia wypłaty wkładu oszczędnościowego, w związku z realizacją ustanowionej na rzecz podatniczki przez matkę J. M. dyspozycji na wypadek jej śmierci. Z tego tytułu wypłacona została skarżącej kwota w wysokości 101.553,78 zł. Zatem bezsprzeczne pozostaje, że zaistniało zdarzenie podlegające opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. Sąd stwierdza, iż skarżąca nie dokonała w ustawowym 6-miesięcznym terminie liczonym od daty śmierci wkładcy (data powstania obowiązku podatkowego - art. 4a ust. 1 pkt 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 3 u.p.s.d.) zgłoszenia faktu nabycia tego prawa majątkowego. Powyższe okoliczności zostały prawidłowo ocenione w kontekście przywołanych przepisów, przewidujących prawo do zwolnienia podatkowego, po spełnieniu przez osoby najbliższe określonych w ustawie warunków. Postępowanie w sprawie, spełnia wymagania określone przepisami Ordynacji podatkowej ponieważ okoliczności faktyczne sprawy zostały właściwie, w zakresie niezbędnym dla treści rozstrzygnięcia, ustalone, co odpowiada wymogom zawartym w art. 122 i art. 187 § 1 o.p. Stan faktyczny sprawy ustalony przez organy podatkowe nie budził zatem wątpliwości i został przyjęty za podstawę sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji (art. 141 § 4 p.p.s.a.). Zatem, jak zasadnie przyjęto, nabycie przez skarżącą prawa do wkładu oszczędnościowego na podstawie dyspozycji ustanowionej na rzecz podatniczki przez matkę J. M., podlegało opodatkowaniu na zasadach ogólnych, uregulowanych w art. 4a ust. 3 u.p.s.d. określonych dla nabywców zaliczonych do 1 grupy podatkowej. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi i nie dopatrując się, w ramach kontroli zaskarżonego aktu dokonanej w trybie art. 134 § 1 p.p.s.a., tego rodzaju naruszeń prawa, które spowodowałyby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd skargę jako nieuzasadnioną oddalił na podstawie art. 151 tej ustawy.