I SA/Wr 155/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca), Sędzia WSA Jarosław Horobiowski, Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2022 r. w Wydziale I - na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym sprawy ze skargi: Agencji Mienia Wojskowego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 5 stycznia 2022 r., nr SKO/41/P-279/2021 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r.: oddala skargę w całości.

Przedmiotem skargi "A"w W. (dalej jako: Podatnik, AMW, Skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. (dalej jako: SKO, Organ odwoławczy) z 5 stycznia 2022 r., nr SKO/41/P-279/2021 utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. G.(dalej jako: Prezydent, Organ I instancji) z 7 września 2021 r. nr FW.3120.2.10.2021.P8 w przedmiocie określenia podatku od nieruchomości za 2017 r. w wysokości 291.557,00 zł. Sąd w oparciu o przepis art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a., obowiązany w sposób zwięzły do przedstawienia stanu sprawy, a nie powielania zawartości akt w oparciu o które orzeka (art. 133 p.p.s.a.), wskazuje jak poniżej. W wyniku przeprowadzonego postępowania Organ I instancji określił ww. wysokość zobowiązania uwzględniając w opodatkowaniu: 1. budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wysokości powyżej 2.20m – 6.486,19m2/stawka 22,06 zł/okres 1-12/podatek: 143.085,35 zł; 2. budynki mieszkalne o wys. 2,20m – o powierzchni użytkowej 4.940,08 m2/okres 1-3/stawka 0,74 zł/podatek: 913,91 zł; o powierzchni użytkowej 4.894,41 m2/okres 4/stawka 0,74/podatek: 301,82 zł; o powierzchni użytkowej 4.841,59 m2/okres 5-7/stawka 0,74/podatek 895,69 zł; o powierzchni użytkowej 4.663,17 m2/okres 8-9/stawka 0,74/podatek 575,12 zł; o powierzchni 4.606,67 m2/okres 10-11/stawka 0,74/podatek 568,16 zł; o powierzchni 4.521,73 m2/okres 12/stawka 0,74/podatek/278,84 zł; 3. grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - 172.914 m2 /stawka 0,82 zł/okres 1-12/podatek: 141.789.48 zł; 4. grunty tzw. pozostałe – o powierzchni 7.558,00 m2/okres 1-3/stawka 0,43 zł/podatek: 812,43 zł; o powierzchni 7.457,00 m2/okres 4/stawka 0,43/podatek: 267,21 zł; o powierzchni 7.391,00 m2/okres 5-7/stawka 0,43/podatek 794,53 zł; o powierzchni użytkowej 7.169,00 m2/okres 8-9/stawka 0,43/podatek 513,78 zł; o powierzchni 7.124 m2/okres 10-11/stawka 0,43/podatek 510,55 zł; o powierzchni 6.974 m2/okres 12/stawka 0,43/podatek 249,90 zł; Prezydent w decyzji z 7 września 2021 r. powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 o sygn. akt SK 39/19 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2021 III FSK 895-899/21, dokonał rozważań w zakresie kwalifikacji Podatnika jako podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, związania nieruchomości z działalnością gospodarczą Podatnika -uwzględniając takie aspekty jak wprowadzenia nieruchomości do ewidencji środków trwałych, dokonanie odpisów amortyzacyjnych, uwzględnienie wydatków na utrzymanie nieruchomości w kosztach prowadzonej działalności gospodarczej, ujęcie czynszów najmu/dzierżawy i środków otrzymanych ze sprzedaży nieruchomości jako przychodu do opodatkowania podatkiem dochodowym. Wskazał na stan posiadania Podatnika nieruchomości w oparciu o protokoły zdawczo – odbiorcze. Uznał, że przedmiotem działalności Podatnika jest obrót nieruchomościami – zarówno z mocy przepisów prawa jak i faktycznie. Zdaniem Prezydenta niewykazywanie przez Podatnika, jako związanych z działalnością gospodarcza przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości (z wyłączeniem budynków mieszkalnych, internatowych, in.) doprowadziło do różnicowania sytuacji Podatnika wobec innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami. Organ I instancji zgadza się przy tym, że działalność Podatnika nie ma jednolitego charakteru lecz te przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości, które chociażby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej winny być uznane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Brak jest przy tym zdaniem Organu I instancji zamkniętego katalogu kryteriów, który przesądzałyby o związaniu z działalnością gospodarczą. Jako niezwiązane z działalnością gospodarczą Prezydent uznał budynki mieszkalne i grunty pod nimi – nieruchomości związane z gospodarką mieszkalną i internatową (zestawienie). Podatnik w odwołaniu od decyzji Prezydenta zakwestionował swój status jako podatnika podatku od nieruchomości sugerując, że nie jest nim jako jednostka publiczna wykonująca zadania publiczne z zakresu władztwa Państwa. Podatnik nie jest właścicielem mienia powierzonego, a Jego działalność jest prowadzona na mieniu Skarbu Państwa i nie przynosi dochodu Podatnikowi lecz Skarbowi Państwa. Ponadto jeśli już ma być mowa o działalności gospodarczej prowadzonej przez Podatnika, to jest ona prowadzona włącznie w zakresie wynikającym z potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa. SKO utrzymując decyzję Prezydenta w mocy, argumentowało w szczególności, że Podatnikowi zostały przekazane uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa, który to Skarb Państwa nie jest w stanie władać mieniem powierzonym Podatnikowi (AMW ma powierzone wykonywanie prawa własności). AMW posiada status podatnika podatku od nieruchomości. Wskazano, że w przypadku Podatnika okoliczność związania gruntów z działalnością gospodarcza należy wywodzić z wprowadzenia nieruchomości do ewidencji środków trwałych. Ponadto AMW jako jeden z większych podmiotów działających na rynku nieruchomości dokonywała ich podziału, wyceny, publikował ogłoszenia o sprzedaży (wykazy nieruchomości), przetargi i operaty szacunkowe. Wydatki z powołanych czynności były ujawniane przez Podatnika jako koszty uzyskania przychodu w podatku dochodowym od osób prawnych, kwoty ze sprzedaży nieruchomości uwzględniano jako przychód. SKO wskazało również na oświadczenie AMW, zgodnie z którym nieruchomości znajdujące się w Jeleniej Górze poza przeznaczonymi na zakwaterowanie żołnierzy i ich rodzin nie były bezpośrednio związane z obronnością państwa. SKO oceniło, że AMW jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, a na jej prowadzenie wskazuje art. 23 ust. 4 ustawy z 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami Skarbu Państwa oraz Agencji Mienia Wojskowego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r, poz. 712 ze zm.). Działalność gospodarcza Podatnika jest również wskazana w art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy z 15 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 614 ze zm.) – dalej jako u.a.m.w. Jakkolwiek przepisy ograniczają AMW w korzystaniu z zysku to jednak Jej działalność charakteryzuje się stałością, ciągłością i racjonalności ekonomiczną oraz zorganizowanym charakterem. Organ odwoławczy przytoczył cechy, prowadzonej przez Podatnika działalności: – zorganizowany charakter – forma organizacyjno-prawna (w oparciu o statut, ustawę, struktury terenowe), – niejednorazowy i nieokazjonalny charakter, – racjonalność ekonomiczna – opieranie się na corocznych planach finansowych z zakładanymi zyskami i kosztami, AMW zobligowana jest do racjonalnej gospodarki przez przepisy, – jakkolwiek nadrzędnym celem Podatnika nie jest zysk, ale AMW jest na ten zysk nakierowana, Od decyzji SKO Podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której zarzucił naruszenie przepisów: – art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 716 ze zm.) – dalej jako u.p.o.l., w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2 u.a.m.w. przez błędną wykładnię – przyjęcie, że Podatnik ma status przedsiębiorcy i w zakresie nałożonych ustawą zadań publicznych prowadzi działalność gospodarczą, a także w każdym przypadku w zakresie powierzonego przez Skarb Państwa mienia jest przedsiębiorcą, gdy dopiero realizacja zadań przez AMW jako przedsiębiorcy uaktualnia Jej status przedsiębiorcy; – art. 7 ust., 1 pkt 7 u.a.m.w. w związku z ust. 2 tego przepisu, przez nieuwzględnienie, że działalność AMW jest ograniczona do postaci jej wykonywania w zakresie wynikającym z potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa; – art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że sam fakty posiadania nieruchomości przez podmiot mogący prowadzić działalność gospodarczą decyduje o podwyższonej stawce podatku, a nie sposób wykorzystywania nieruchomości; – art. 2 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej przez niewłaściwe zastosowanie – uznanie, że Skarżący prowadzi działalność gospodarczą jak w tym przepisie – gdy Podatnik nie spełnia warunków niezbędnych do uznania, że prowadzi działalność gospodarczą; – art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 w związku art. 207 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r., Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Z. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) – dalej jako o.p., art. 1a pkt 3, art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 4, art. 4 , art. 5 , art., 6 ust. 9 u.p.o.l., w związku z art. 6 u.a.m.w. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że Skarżący jest podatnikiem podatku od nieruchomości, w sytuacji gdy podatnikiem jest Skarb Państwa, a AMW wykonuje jedynie powierzone jej prawo własności w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa. W oparciu o zarzuty skargi Podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenia na Jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podkreślono w szczególności niejednolity charakter działalności prowadzonej przez AMW - realizuje zadnia z zakresu szeroko rozumianej administracji publicznej. Podatnik powołał orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r. o sygn. akt SK 39/19 piętnujące automatyzm kwalifikacji nieruchomości, jako związanej z działalnością gospodarczą jedynie z tego względu, że jej właścicielem/posiadaczem jest przedsiębiorca. Zdaniem AMW nie jest Ona też podatnikiem podatku od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie formułując również wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Skarżący po przekazaniu wymienionego pisma, nie zajął stanowiska w zakresie wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021, poz. 137 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – dalej jako: p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie (odnosi się, bowiem do skarg dotyczących interpretacji indywidualnych). Sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a. wobec braku żądania Skarżącego przeprowadzenia rozprawy, względem wniosku Organu o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należało rozprawić się z problemem statusu Skarżącego jako podatnika podatku od nieruchomości. Za orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2022 r. o sygn. akt III FSK 1746/21 Sąd przyjmuje, że zagadnienie prawne dotyczące statusu prawnego AMW jako podatnika podatku od nieruchomości oraz zasadności opodatkowania nieruchomości powierzonych temu podmiotowi celem wykonywania prawa własności i innych praw rzeczowych najwyższą stawką podatkową właściwą dla działalności gospodarczej było dotychczas przedmiotem wielu rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, w szczególności w wyrokach: z 4 marca 2021 r. III FSK 895/21 – 899/21, z 16 czerwca 2021 r. III FSK 25/21 i III FSK 60/21, z 6 października 2021 r. III FSK 4056/21. z 3 grudnia 2021 r. III FSK 4421/21, z 13 kwietnia 2022 r. III FSK 1888/21 (publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl – CBOSA). Wypracowane zostało jednolite stanowisko, które Sąd przyjmuje za własne, że Skarżący jako agencja wykonawcza jest podatnikiem podatku od nieruchomości, także w zakresie mienia, w stosunku do którego Skarb Państwa powierzył jej wykonywanie prawa własności i innych praw rzeczowych. Odnosząc się następnie do powoływanego zarówno przez organy obu instancji jak i Skarżącego wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt SK 39/19, Sąd przytacza, że wskazano w nim, iż: "Art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej." Trybunał Konstytucyjny zwrócił także uwagę, że: "... zaskarżony przepis powoduje, że sam fakt posiadania nieruchomości przez podatnika prowadzącego działalność gospodarczą implikuje konieczność zapłaty podatku w wyższej stawce. Ustawodawca nie odróżnia zatem dla celów zapłaty podatku od nieruchomości sytuacji podatników posiadających nieruchomości i wykorzystujących je do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podatników posiadających nieruchomości, którzy nie wykorzystują ich do prowadzenia działalności gospodarczej. Obie grupy przedsiębiorców będą zobowiązane do zapłaty podatku w stawce wyższej, przypisanej nieruchomościom związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej. (...) Zważywszy na ratio stosowania podwyższonej stawki, jaką jest możliwość uzyskiwania przychodów z wykorzystania danej nieruchomości w działalności gospodarczej, niezbędne jest ustalenie faktycznego sposobu wykorzystania opodatkowanej nieruchomości. (...) W ocenie Trybunału przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą Trybunał uznaje za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji." W konsekwencji ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 4 marca 2021 r., o sygn. akt: III FSK 895/21, III FSK 897/21, III FSK 898/21 i III FSK 899/21 wskazał (mimo, że Trybunał Konstytucyjny orzekał na tle sprawy osoby fizycznej) na konieczność zmian w orzecznictwie wobec spraw wszystkich podmiotów (przedsiębiorców/innych prowadzących działalność gospodarczą) - bez względu na ich formę prawną. Do wydania wspomnianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego akceptowana była bowiem literalna wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. sprowadzająca związanie gruntu/budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej do samej okoliczności posiadania gruntu/budynku/budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Sąd w niniejszej sprawie podziela ten pogląd i przyjmuje wyrażoną w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentację za własną. Niewątpliwie w realiach niniejszej sprawy AMW jest podmiotem, którego działalność nie ma jednolitego charakteru - realizuje zadania własne i zlecone. Zadania własne z art. 7 u.a.m.w. to: – gospodarowanie mieniem Skarbu Państwa powierzonym i użyczonym Skarżącemu, – obrót mieniem, w tym sprzedaż lokali mieszkalnych i innych nieruchomości oraz infrastruktury; – przejmowanie i nabywanie mienia; – uporządkowanie stanu prawnego mienia; – prowadzenie ewidencji mienia, w tym mienia Skarbu Państwa, powierzonego lub użyczonego agencji do zagospodarowania; – remontów budynków i lokali mieszkalnych i użytkowych oraz internatów, a także związanej z nimi infrastruktury; – prowadzenie działalności gospodarczej; – sporządzanie projektu i korekty trzyletniego planu wykorzystania zasobu mieszkaniowego i internatowego i przedstawianie go Ministrowi Obrony Narodowej do zatwierdzenia; – budowanie domów mieszkalnych; – wytwarzanie, przechowywanie i obrót materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym; – użytkowanie lasów przekazanych agencji na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach lub niniejszej ustawy; – współpraca z przedsiębiorcami wykonującymi zadania w dziedzinie obronności i bezpieczeństwa państwa w zakresie realizacji obrotu towarami, technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa; – prowadzenie działań marketingowych i promocyjnych; – realizacja zadań w zakresie inwestycji budowlanych i zakupów nieruchomości oraz ulepszeń posiadanych zasobów mienia, w tym spłaty zobowiązań wraz z kosztami ich obsługi zaciągniętych na te cele, oraz zakupów innych środków trwałych, a także wartości niematerialnych i prawnych na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa. Prezes AMW oraz dyrektorzy oddziałów regionalnych AMW wykonują zadania własne i zadania zlecone z zakresu administracji rządowej, a w ramach wykonywania tych zadań wydają decyzje administracyjne (art. 17 ust. 2 i 3 u.a.m.w.). Za orzeczeniami Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd przyjmuje, że AMW realizuje zarówno zadania z zakresu szeroko rozumianej administracji publicznej, jak i prowadzi działalność gospodarczą. Prowadzenie działalności gospodarczej nie dominuje funkcjonowania AMW, na co wskazują wymienione w art. 7 ust. 1 u.a.m.w. zestawienie Jej zadań. Również w zakresie przychodów Skarżącego na pierwszym miejscu są przychody z gospodarowania mieniem, a dopiero na kolejnych pozycjach: z działalności gospodarczej, z darowizn, spadków i zapisów, z tytułu opłat za używanie lokali mieszkalnych, hoteli i internatów oraz za najem i dzierżawę lokali użytkowych i nieruchomości gruntowych, itd. (art. 30 u.a.m.w.). Skoro przedmiotem działalności AMW jest zaś równocześnie działalność gospodarczą, o której mowa art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. oraz działalność, która nie spełnia tej definicji, to zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego potencjalnie nie wszystkie nieruchomości w zasobie AMW związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W kwestii pojęcia związania gruntu/budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na faktyczne lub nawet potencjalne wykorzystywanie nieruchomości w działalności gospodarczej podmiotu. Grunty, budynki i budowle nawet pośrednio lub w ograniczonym zakresie służące prowadzeniu działalności gospodarczej winny zostać uznane za wypełniające przesłankę związku z tą działalnością. Przy ustalaniu istnienia związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą przydatne mogą być m.in. takie okoliczności faktyczne jak: wprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych, ujęcie wydatków na nabycie lub wytworzenie oraz utrzymanie w kosztach działalności gospodarczej, czy też charakter przedmiotu opodatkowania (np. budowli) - wskazujący na jej gospodarcze przeznaczenie. W rozpatrywanej sprawie - wbrew stanowisku Skarżącego, organy obu instancji uwzględniły konsekwencje płynące z powoływanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt SK 39/19 przy ustaleniu zakresu przedmiotowego opodatkowania nieruchomości (gruntów i budynków) rozgraniczając grunty i budynki związane z działalnością gospodarczą od innych przedmiotów opodatkowania jako pozostałe, albo od niepodlegających opodatkowaniu w ogóle podatkiem od nieruchomości. Z treści decyzji zarówno Prezydenta jak i SKO nie wynika, by - jak wyrażono to w skardze, organy uzależniały uznanie przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości za związane z działalnością gospodarczą, jedynie od kryterium ich posiadania przez podmiot mogący prowadzić działalność gospodarczą lecz przeciwnie organy te wskazywały na wypełnienie kryteriów decydujących o takiej klasyfikacji wypracowanych po orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego. W tym miejscu Sąd wskazuje, że podane w decyzjach kryteria charakteryzujące działalność Podatnika jako podmiotu dokonującego obrotu nieruchomościami - właściwe innym profesjonalistami na rynku nieruchomości, w powiazaniu z konkretnymi nieruchomościami w posiadaniu AMW nie budzą wątpliwości. Jako podstawę do twierdzenia o związku z działalnością gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami zasadnie przyjęto: podejmowane wobec gruntów i budynków, czynności przygotowawcze do sprzedaży jak: wycena, ogłoszenia o sprzedaży; organizowanie samej sprzedaży w drodze przetargu, wprowadzenie gruntów i budynków do ewidencji środków trwałych oraz rozliczanie przychodów oraz kosztów ich uzyskania z prowadzonej sprzedaży. Równocześnie z drugiej strony odgraniczone zostały od opodatkowania podatkiem od nieruchomości te budynki/grunty (działki), które nie wykazują związku z działalnością gospodarczą AMW, albowiem dotyczą gospodarki mieszkaniowej i internatowej oraz przebudowy, remontów zasobów mieszkaniowych i internatowych. W rozstrzygnięciach obu instancji organy dokonały prawidłowej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4 u.p.o.l. uwzględniając ww. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego. Przeprowadzone zaś w postępowaniu czynności i będące ich następstwem wyartykułowane w obu decyzjach ustalenia faktyczne, co do zaistnienia związku gruntów i budynków z działalnością gospodarczą odpowiadają w ocenie Sądu zasadzie prawdy obiektywnej (art. 122 o.p.). Argumentację skargi Sąd uznaje za nieuzasadnioną w realiach odzwierciedlonego w decyzjach stanu faktycznego. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie dostrzega, by zaskarżona decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta z 7 września 2021 r. była obarczona nie tylko którąkolwiek z wad wskazanych w skardze, ale i jakimkolwiek innym naruszeniem przepisów, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. W konsekwencji Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. obowiązany był oddalić skargę jako nieuzasadnioną.