I SAB/Gd 19/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.Z. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Starogardzie Gdańskim w przedmiocie prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę.

A.Z. (dalej "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność i przewlekłość Naczelnika Urzędu Skarbowego w Starogardzie Gdańskim (dalej "Naczelnik US") w zakresie wydania rozstrzygnięć w sprawie z wniosków Skarżącej z dnia 22.09.2025 r., 17.10.2025 r., 30.10.2025 r., 07.11.2025 r., 13.11.2025 r. i 20.11.2025 r. w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę Naczelnik US wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że Skarżąca nie skorzystała z możliwości wniesienia ponaglenia do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej "Dyrektor IAS"), względnie o oddalenie skargi, z uwagi na niezasadność zarzutów w niej podniesionych. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 marca 2026 r. Skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie dowodu wniesienia do organu wyższego stopnia (Dyrektora IAS) ponaglenia wobec Naczelnika US, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka została uznana za doręczoną Skarżącej w dniu 3 kwietnia 2026 r. W piśmie z dnia 7 kwietnia 2026 r. Skarżąca wskazała, że wielokrotnie kierowała do Dyrektora IAS pisma dotyczące braku reakcji oraz nieprawidłowości w działaniach Naczelnika US. Dowodu wniesienia ponaglenia Skarżąca nie złożyła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z kolei w myśl § 3 powołanego przepisu Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Wniesiona przez Skarżącą skarga z dnia 27 listopada 2025 r. jest skargą na przewlekłość i bezczynność Naczelnika US w zakresie wydania rozstrzygnięć w sprawie z wniosków Skarżącej z września, października i listopada 2025 r. w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. ustawodawca ukonstytuował obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia, które przysługują w toku postępowania administracyjnego przed organem właściwym w sprawie. Tylko wyczerpanie tych środków zaskarżenia może otworzyć stronie drogę do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Innymi słowy, niedopuszczalne jest wniesienie skargi, jeżeli strona nie skorzystała ze wszystkich przysługujących jej możliwości. Środkami zaskarżenia są odwołanie, zażalenie, czy też ponaglenie. Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Powołany przepis jest konsekwencją przywołanej powyżej zasady obowiązku wyczerpania środków zaskarżenia, o której mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. To z kolei oznacza, że najpierw musi zostać wniesione ponaglenie, aby następnie można było wnieść skargę na bezczynność organu lub przewlekłość postępowania. W niniejszej sprawie Skarżąca nie wykazała, że złożyła ponaglenie do Dyrektora IAS przed wniesieniem skargi na bezczynność i przewlekłość Naczelnika US w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Takiego pisma procesowego nie odnotowano w aktach sprawy, na co wskazywał również organ w odpowiedzi na skargę (k. 33 akt sprawy), zaś Skarżąca, uprzednio wezwana, nie wykazała, jakoby takie pismo wnosiła. Przy czym nie są wystarczające w tym zakresie wyjaśnienia Skarżącej, iż jej zdaniem składane przez nią wnioski z września, października i listopada 2025 r. stanowiły w istocie ponaglenia. Jak wynika z akt sprawy, organ uznał przedmiotowe pisma za: zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, wniosek o zawieszenie egzekucji, wniosek o umorzenie egzekucji, wniosek o zwolnienie świadczeń i uchylenie zajęcia oraz wniosek o zwrot potrąconych środków. Żadne ze wskazanych przez Skarżącą pism nie stanowiło ponaglenia, o którym mowa we wspomnianym przepisie. Zaistniała więc sytuacja, w której nie wyczerpano środków zaskarżenia, a więc nie spełniono obowiązku z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Jeżeli skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania nie poprzedziło ponaglenie, skargę należy uznać za niedopuszczalną (zob. postanowienie NSA z dnia 21 maja 2020 r. sygn. akt II OSK 189/20, LEX nr 3242325). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił.