III SAB/Kr 83/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Karcz Asesor WSA Ewelina Dziuban (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. A. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Małopolskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji postanawia odrzucić skargę.

III SAB/Kr 83/26 Uzasadnienie S. A., dalej: skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, w piśmie z 9.02.2026 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na przewlekle prowadzenie postępowania przez Wojewodę Małopolskiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji. Skarga wniesiona została w dniu 10.02.2026 r. (k. 14). Z akt administracyjnych sprawy wynika zaś, że w dniu 6.02.2026 r. Wojewoda Małopolski zakończył ww. postępowanie orzekając o udzieleniu skarżącemu wnioskowanego zezwolenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a tego przepisu. Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 1691). I tak bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy, zaś przewlekłość określono, jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Organ, zatem pozostaje w bezczynności, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód. Sąd wskazuje ponadto, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął 22 czerwca 2020 r. uchwałę w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika po pierwsze, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Po drugie, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być aktualny w dacie wniesienia skargi, nie zaś historyczny. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 22 września 2022 r. sygn. akt I OSK 1175/22 i stwierdził, że rozpatrzenie sprawy przez organ przed wniesieniem skargi powoduje, że zarzucana w skardze przewlekłość tego postępowania przestaje realnie istnieć; ustaje ona jako okoliczność faktyczna i tym samym nie może stanowić przedmiotu skargi, jako zdarzenie przeszłe nieistniejące w dniu jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł przedmiotową skargę na przewlekłość 10.02.2026 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że sprawa została zakończona decyzją Wojewody Małopolskiego z 6 lutego 2026 r. Z powyższego wynika, że przedmiotowa skarga została wniesiona przez skarżącego po wydaniu decyzji przez organ, czyli już po ustaniu stanu bezczynności. Skoro w dniu wniesienia skargi sprawa była już załatwiona powoduje to, że należało ją uznać za niedopuszczalną. W tym stanie rzeczy na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.